Posts Tagged „PIT”<

Fiskus toleruje tylko jedną kieszeń

22 wrz 2010

Od dosyć dawna wychodzę z założenia, że polski fiskus niczym nie jest w stanie mnie zaskoczyć. A jednak…

Właśnie wymyślił sposób na to, jak pozbawić zwolnienia z PIT osoby sprzedające nieruchomości. Zasada jest taka, że jeśli ktoś sprzedaje mieszkanie, to nie musi płacić podatku dochodowego, o ile uzyskane pieniądze przeznaczy na inny cel mieszkaniowy. Okazuje się, że fiskus uważa, że to powinny być dokładnie te same pieniądze, dokładnie z tej transakcji. Jeśli więc, przykładowo, środki ze sprzedaży wydamy na jakiekolwiek inne cele (chociażby leczenie czy naukę), a nowe lokum sfinansujemy z kredytu lub spadku – okazuje się, że trzeba zapłacić podatek. Bo przychód pochodzi z innego źródła. I nie ma znaczenia fakt, że na kupno nowego mieszkania przeznaczamy kwotę odpowiadającą tej uzyskanej ze sprzedaży poprzedniego.

To dość absurdalne, zważywszy na to, że w zwolnieniach z PIT chodziło, zdaje się, o to, aby podatnik rzeczywiście wydał pieniądze na określony cel – w tym przypadku mieszkaniowy, a nie o to, czy wyjmie pieniądze z lewej kieszeni (np. z kredytu) czy z prawej (konta, na którym zdeponował środki ze sprzedaży mieszkania).

Okazuje się, że fiskus toleruje tylko prawą kieszeń. A może powinien zamienić ją na skarpetę? Podatnik mógłby w niej schować pieniądze ze sprzedaży mieszkania i broń Boże – nie tknąłby ich, dopóki nie wypatrzy nowego dachu nad głową. Wszelkie inwestowanie surowo wzbronione!

To nie pierwsze w ostatnim czasie zadziwiające podejście do prawa podatkowego. Przypomnę chociażby interpretację, w myśl której należy zapłacić podatek od… niewypitego piwa. A dokładnie od imprezy integracyjnej, na którą firma zaprosiła pracownika. Ten bowiem osiąga przychód – nawet jeśli nie przyjdzie albo przyjdzie, ale nie wypije.

Były i inne perełki – np. próba opodatkowania sąsiedzkiej pomocy świadczonej w ramach tzw. banków czasu.

O „piwnej interpretacji” opowiadałam niedawno koledze, którego firma wysyłała na jakąś biesiadę w plenerze.

– Eeee… wciskasz mi kit – mówił z niedowierzaniem. To nie ja, lecz fiskus wciska kit. Mało tego – wciskając kit, wyciąga PIT.

  • Print
  • Facebook
  • Twitter
  • Wykop

Legislacyjne wydmuszki

7 sty 2010

Nie od dziś wiadomo, że ci, którzy się dobrze zapowiadają, nie zawsze najlepiej kończą. Tak też było z minionym rokiem, gdy spojrzymy na zmiany w prawie. Można je podzielić na rozmaite kategorie: tasiemce, wydmuszki, niewypały, maruderzy…

Weźmy chociażby grupę tasiemców. Ostatnia zeszłoroczna nowelizacja ustawy o PIT to 122. (nie, to nie pomyłka) zmiana tych przepisów od 2000 roku. Nie wątpię, że czekają nas kolejne odcinki serialu.

Sekcja wydmuszek też trzyma się dobrze. Przypomnijmy szumnie zapowiadany pakiet antykryzysowy, który miał ratować firmy w czasie recesji. Okazało się, że kryteria uprawniające do skorzystania z jego rozwiązań zostały tak wyśrubowane, że z pakietu skorzystali nieliczni. Podobnie rzecz się ma z tzw. jednym okienkiem. Rejestracja działalności gospodarczej miała być szybsza – efekt jest odwrotny.

Godnie reprezentowany jest zbiór niewypałów. Jeden z cięższych ładunków to nowy system fotoradarów i kar nakładanych na kierowców (w tym odbieranie prawa jazdy za niezapłacone mandaty). Ponieważ został rozbrojony przez Trybunał Konstytucyjny, ustawę trzeba napisać od nowa. Nie lepszy był pomysł traktowania internetowych blogów tak jak czasopism.

Ma się czym poszczycić kategoria maruderów. Choć od dawna było wiadomo, że konieczne jest przygotowanie zmian w przepisach dotyczących tzw. przekształcania mieszkań, powstały one dosłownie dwa tygodnie przed końcem roku. Wprowadziło to nie lada zamieszanie.

Ale najliczniejszy chyba jest ubiegłoroczny zbiór pobożnych życzeń. Poszczególne resorty prześcigały się w tworzeniu założeń do nowych projektów i zmian, z którymi nic się potem nie działo. Tak było np. z pomysłami uproszczenia procedur sądowych czy pomocą prawną dla najuboższych.

Abyście państwo nie zaliczyli mnie do malkontentów, przyznam, że coś się jednak udało. Choćby rozwój elektroniki – powstał e-sąd i obroże dla więźniów. Wprawdzie założono je tylko 32 skazanym, a system kosztował 23 mln zł, ale… naprawdę nie chcę wyjść na malkontenta.

  • Print
  • Facebook
  • Twitter
  • Wykop