“Jesli chce pan wiedziec, jaki film jest dobry dla rodziny Terlikowskiego, moze pan sie dowiedziec w najblizszej ekspozyturze KK, zwanej dla niepoznaki parafia.

A propos – widzialem dzisiaj pana w tiwi!! nawet sie pan ruszal i mowil!! W twiwi jest pan przystojniejszy niz na tym zdjeciu w Rzepie.”

Pierwsze zdanie to tak a propos zarzucanej mi fobii. Drugie to przykład próby pewnej manipulacji skierowanej do obrzucanego insynuacjami redaktora, którą innymi słowy możnaby wyrazić następująco: “takie bzdury pan mówi, a taki pan ładny i rokuje pewne nadzieje na poprawę.”
Myślę, że redaktor Terlikowski nie ulegnie tej pokusie, żeby przypodobać się k.m.c. i pisać wedle jego upodobań, ale nigdy nic nie wiadomo i może się okazać, że metoda megalomana k.m.c. jest jednak skuteczna(?)

Panie Terlikowski. Kochajacy rodzice chcieliby chronic swoje pociechy przed wplywem zlego swiata. Sama stawialam sobie wiele pytan w czasie wychowywania moich trojga dzieci (36, 32, 19). Nieraz mialam watpliwosci co do wybranych przeze mnie metod ich wychowania. Nauczylam sie w tym czasie, ze dzieci nie wolno chowac pod kloszem. One musza robic swoje male doswiadczenia, zeby potem w doroslym zyciu umialy podejmowac wlasciwe decyzje. Wiem, ze dzieci maja wrodzony odruch nieakceptowania zachowan, ktorych nie widza w rodzinnym domu i ktore wydaja sie im nieestetyczne. A zatem nie przesadzajamy z ukrywaniem przed nimi swiata. One podswiadomie wybieraja to co im sie podoba. To co widzimy my dorosli jest przez ich swiadomosc nie postrzegana, one widza za to rzeczy, ktore dla nas nie sa tak istotne. Tym wlasnie my dorosli roznimy sie od dzieci. Niech pan idzie smialo z dziecmi na kazdy film przeznaczony dla dzieci i spyta je co bylo tam najfajniejsze. Wersja dziecka zadziwi pana i panska zone. To najlepszy sposob na poznanie wlasnych pociech.