Michał Szułdrzyński

Surowe wobec osób posiadających narkotyki przepisy czynią przestępcę z każdego, kto korzysta ze środków odurzających – to ulubiony argument liberalnej lewicy.

Zwolennicy łagodzenia prawa antynarkotykowego utrzymują, że więzienia są pełne uzależnionych, którzy zamiast podlegać leczeniu, demoralizują się w otoczeniu przestępców.

Tyle że to nie fakty, ale ideologia. Rzeczywistość wygląda jednak trochę inaczej. Prokuratury od trzech miesięcy mają prawo umarzać sprawy, w których przyłapano osoby posiadające bardzo małą ilość narkotyku. Z ankiety przeprowadzonej przez „Rzeczpospolitą” wynika, że śledczy z tych uprawnień korzystają bardzo rzadko. I nie wynika to z ich konserwatywnego podejścia, czy tym bardziej z nieznajomości prawa. Przyczyna tkwi zupełnie gdzie indziej – po prostu większość z zatrzymanych to nie ludzie, których złapano z jednym skrętem, ale narkotykowi dilerzy.

To mocny dowód, że możliwość karania za posiadanie narkotyków nie jest formą represji wobec osób uzależnionych, ale narzędziem w walce z przestępczością. I to narzędziem, jak się okazuje, bardzo skutecznym.

A warto pamiętać, że są dziś w Polsce partie polityczne, które z legalizacji narkotyków uczyniły jeden z głównych swych postulatów.

Co więcej, znajdują one wsparcie licznych celebrytów. Tak jak w przypadku wielu innych rewolucji, ta zaczęła się od walki o język.

Na przykład przeciwników legalizacji nazywa się narkofobami. To sprytny wybieg, bo sugeruje, że przekonanie o szkodliwości stosowania narkotyków czy też o konieczności ścigania narkotykowych gangów to fobia, czyli nieuzasadniony lęk, podobny do ksenofobii, lęku przed obcymi.

Zdecydowana walka z narkomanią ma być zaś efektem zwykłych uprzedzeń, a może nawet niechęci do swobód obywatelskich. W ten sposób zwolennicy legalizacji narkotyków z przeciwników narkomanii robią agresorów.

Liczby i fakty, które wymieniamy dziś w „Rzeczpospolitej”, wytrącają zwolennikom szerokiego dostępu do środków odurzających jeden z ważnych argumentów.

Kłopot w tym, że lobby narkotykowe fakty traktuje dość swobodnie – jeśli nie pasują one do tezy, to tym gorzej dla faktów.

Błądzić jest rzeczą ludzką. Pomyłki zdarzają się każdemu. Ale takiej nie spodziewałem się przeczytać na pierwszej stronie Gazety Wyborczej.

233 posłów — tyle zdaniem GW liczy sejmowa większość koalicji, po odejściu posła Łukasza Gibały. Zaraz zaraz, policzmy, przed odejściem Gibały w PO było 207 posłów, w PSL 28, to razem daje 235. Odejmijmy od tego jeden i… za nic na świecie nie chce wyjść 233. No, chyba że Gibała dysponuje dwoma głosami, tylko że nikt o tym jeszcze nie wie.

Ale tak na serio spora część mainstrimowych mediów lubi dzielić osoby piszące na dziennikarzy i dziennikarzy prawicowych. To samo zresztą dotyczy publicystów — są publicyści i publicyści prawicowi. Myślę, że bez kłopotu można od dziś odwrócić tę prawidłowość. Są bowiem dziennikarze i dziennikarze lewicowi. Dziennikarze to tacy, którzy szukają prawdy, opisują i tłumaczą rzeczywistość. I dziennikarze lewicowi, dla których słuszność ideologiczna jest ważniejsza od prawdy. A przynajmniej od liczb…

Polskie obligacje to przedmiot pożądania — pisze Dziennik Gazeta Prawna. Cóż, to nie pierwszy dowód na to, że finansiści żywią się perwersją.

W Fakcie ciekawy wywiad z prof.  Aleksandrem Smolarem.  Szef Fundacji Batorego skupia się na polskiej nieufności. Stawia tezę, że Polacy nie ufają sobie wzajemnie. Sporo mówi o kłopotach z przywództwem, sporo wzajemnej nieufności, o niewykorzystanych szansach. Wszystko prawda. Mam jednak wrażenie, że zapanowała teraz dziwna moda na mówienie o państwie (np. w kontekście katastrofy pod Szczekocinami), o rządzie, o kolei, zupełnie tak, jakby nikt za nie odpowiadał, jakby nie było premiera, który wygrywając wybory bierze na siebie odpowiedzialność za państwo. Tego samego premiera, który obiecywał, że przywróci Polakom zaufanie. Przypomnę, że nieufność to była ulubiona pałka, którą bito rząd PiS-u. Gdy jednak ono pod rządami nie wzrosło, eksperci znów mówią o abstrakcjach. A jak tu ufać państwu, które nie było w stanie ocalić swego prezydenta przed katastrofą lotniczą, które nie jest w stanie utrzymać porządku na kolei, które stosuje największą w Europie ilość podsłuchów, którego służby zatrzymują szydzących z prezydenta internautów, policjanci szydzących z premiera kibiców? Jak tu ufać komukolwiek?

Na początku pierwszej kadencji Platformy Obywatelskiej Donald Tusk ku przestrodze pokazał nowo wybranym posłom materiały CBA z zatrzymania byłej parlamentarzystki Beaty Sawickiej. Gdy dwa lata później „Rz” opisała kulisy afery hazardowej, w Platformie żartowano, że jej bohaterowie popadli w niejasne kontakty z biznesmenami, bo nie oglądali uważnie tego filmu – jako ważni politycy PO siedzieli za stołem prezydialnym, tyłem do ekranu. Ale nie tylko oni nie przyswoili sobie tamtej lekcji.

W poniedziałek Instytut Spraw Publicznych wraz z Transparency International przedstawił raport o korupcji w Polsce. Jego wnioski są surowe. „Brakuje systematycznych i konsekwentnych działań rządu w zakresie ograniczania korupcji” – czytamy. Niestety, wiele lat wcześniej dostrzegli to już przestępcy w ministerstwach, urzędach oraz firmach i wykorzystali do stworzenia skutecznego mechanizmu korupcyjnego.

Opisywana dziś przez „Rzeczpospolitą” korupcja przy procesach informatycznych nie dotyczy ustawienia jednego czy kilku przetargów. To historia potężnej patologii, która obejmowała dziesiątki inwestycji, resortów i urzędników. To korupcyjny system działający na skalę niemal przemysłową, przez który państwo traciło miliardy złotych.

To prawda, rząd Donalda Tuska nie ponosi wyłącznej odpowiedzialności za tę infoaferę. Jej korzenie tkwią jeszcze w czasach SLD. Przestępczego mechanizmu nie udało się wyplenić nawet PiS, który hasło walki z korupcją wyniósł na sztandary. Tyle że odpowiedzialność za państwo spoczywa dziś na Tusku. Ta sprawa zaś będzie dla niego testem. Chodzi bowiem nie tylko o miliardy złotych publicznych środków, lecz również o wiarygodność przed Unią Europejską, która w dużej mierze finansuje projekty informatyzacji państwa.

Powołanie na kolejne cztery lata ministra do spraw walki z korupcją niczego nie zmieni. Rząd musi udzielić wsparcia CBA i prokuraturze w wyjaśnieniu sprawy i osądzeniu sprawców niezależnie od tego, jak wysoko byli oni postawieni. Musi pokazać, że w Polsce nie ma przyzwolenia na korupcję. Zwłaszcza że w piątym roku rządów Platformy okazało się, iż korupcja wcale nie znika, tylko dlatego, że się o niej nie mówi.

Rząd się tłumaczy – zaczyna się tytuł na pierwszej stronie Dziennika Gazety Prawnej. Z czego? Ano z tego, że miało być 300 miliardów złotych.

A będzie 300 milionów euro. Jak w tym dowcipie o rozdawaniu samochodów na Placu Czerwonym w Moskiwie. Okazało się w sumie, że nie rozdają itp. itd ale kradną i to rowery. W Leningradzie. Co z tymi 300 milionami euro? Tyle właśnie unijnej kasy zablokowała właśnie Komisja Europejska z powodu błędów w rozliczaniu unijnych projektów.

Wiedziałem, że za ustawą refundacyjną, pękaniem autostrad, podpisem pod ACTA stoi opozycja, a PiS w szczególności. Nie wiedziałem jednak, że macki partii Kaczyńskiego sięgają aż do komisji Europejskiej, która sypie rządowi Tuska piasek w szprychy.

„Kościół wziął. I sąd” – to czołówka „Gazety Wyborczej”. „Rok po rozwiązaniu Komisji Majątkowej Kościół nadal jest w ofensywie” – czytamy. A ja mam wrażenie, że w ofensywie jest Gazeta Wyborcza. W ciągu dwóch tygodni, na froncie, lub na otwarciu działu Kraj kilka razy czytaliśmy o tym, jaki straszny i zły jest Kościół Katolicki. Rozumiem, wszystkim gazetom spada sprzedaż egemplarzowa. Rozumiem, że „GW” przejęła od Janusza Palikota metodę zdobywania popularności. Ostry antyklerykalizm metodą na biznesowy sukces? Ech, wrogowie Pana Boga na tym świecie mają się świetnie. (A propos na stronie szóstej rozwinięcie tematu, na siódmej tekst o dobrym komorniku, który ściga złego o. Rydzyka.)

Na czwartej stronie „GW” ciekawy materiał. Nie redakcyjny, ale reklamowy. Chodzi o ogłoszenie (bukwami pisane) ambasady FR dla wszystkich Rosjan zainteresowanych udziałem w wyborach prezydenckich. Są adresy, gdzie będzie można oddać głosy. Sondaże wskazują, że Władimir Putin może liczyć nawet na 60 proc poparcia. A zatem to ogłoszenie musi być jakąś pomyłką. Kto mógł wpaść na pomysł, że sympatycy Putina czytają akurat Gazetę Wyborczą? Podła insynuacja.

Na czwartej stronie „Faktu” zdjęcie uśmiechniętego Tuska. Ale uśmiech premiera pewnie szybko zniknie, gdy przeczyta, że znów ta kolorowa gazeta z niego szydzi. Zupełnie bezczelnie wylicza, ile kosztuje jego powietrzna taksówka na Wybrzeże, którą lata raz w tygodniu.

Jarosław Kaczyński w „SuperExpressie” zdradza wielką tajemnicę. „Nie chcę być prezydentem” – mówi gazecie. Szczerość godna pochwały. Ja też nie chcę nobla z fizyki. A szanse na to miałbym tylko ciut mniejsze niż szef PiS na prezydenturę.

Prezesi od Euro 2012 dostaną 2 mln zł nagród – oburza się „Super Express”. Gazeta dotarła do szczegółów umów zawieranych w spółkach NCS i PL2012, w których zapisane są tak wysokie kwoty.

Prezesi od Euro 2012 dostaną 2 mln zł nagród – oburza się „Super Express”. Gazeta dotarła do szczegółów umów zawieranych w spółkach NCS i PL2012, w których zapisane są tak wysokie kwoty.

Nie rozumiem oburzenia. Przecież to pieniądze podatników, o których wydaniu zdecydowali politycy. A tych polityków wybrali właśnie ci sami podatnicy. Sami są sobie winni. Ale nie, chyba jednak jest coś na rzeczy. Wszak do wyborów można nie iść legalnie. Zaś unikanie płacenia podatków to przestępstwo.

„Skrywany raport rządu” – to nadtytuł tekstu na pierwszej stronie „Gazety Wyborczej”. Tytuł? „Kościołowi ile się da”. Gazeta dotarła do podsumowania prac komisji majątkowej, którą rok temu zamknęła Platforma. Wynika z niego, że komisja nawet nie rejestrowała wniosków, w efekcie niektóre rozpatrywane były kilka razy i za tą samą odebraną w PRL ziemię zwracano więcej niż raz.

„Nie chciałam się zabić, zaszczuli mnie. Chciałam tylko zaczerpnąć świeżego powietrza” – tłumaczy w „Fakcie” siostra Luiza, narzeczona Krzysztofa Rutkowskiego. A zatem samobójstwo nie było samobójstwem. Hmm, bardzo dobrze, że nie doszło do nieszczęścia. Aż strach pomyśleć, co teraz wymyślą państwo Rutkowscy, by zwrócić na siebie uwagę.