Stefan Szczepłek

Jako żółtodziób z półrocznym stażem w tygodniku „Piłka Nożna” o akredytacji na mistrzostwa świata 1974 mogłem pomarzyć. Ale redakcja zapewniła mi miejsce na wycieczce, za którą zapłaciłem, zresztą niedużo. Za towarzyszy podróży wśród fajnych ludzi miałem również aktywistów SZSP i na pewno funkcjonariuszy nie tylko tej organizacji z całej Polski. Nie wszyscy byli zainteresowani piłką nożną. Niektórzy nigdy do Polski nie wrócili.

Kiedy w pierwszej minucie finału Johan Neeskens strzelił bramkę dla Holandii, wyłem z radości. Kiedy po dwóch golach Niemców kibice rozwinęli tysiące czarno-czerwono-złotych flag, posmutniałem, bo w dzieciństwie straszono mnie zdjęciami kanclerza Konrada Adenauera w krzyżackim płaszczu, a nas przed wyjazdem przestrzegano, że możemy się spotkać z wrogością i próbami przekonania nas do ideologii imperialistycznej. Ja spotkałem się wyłącznie z życzliwością. Z tamtych mistrzostw przywiozłem sobie T-shirt z napisem Adidas i coca-colę w litrowej szklanej butelce.

W roku 1986, na moich drugich mistrzostwach świata, w Meksyku czułem się jak w domu. Jako Polak byłem rodakiem papieża, a to otwierało wszystkie drzwi. I jeszcze do tego Diego Maradona z Jorge Valdano i Jorge Burruchagą pokonali Niemców w południowoamerykańskim stylu. Z Meksyku przywiozłem sombrero i gliniane figurki w azteckim stylu kupione pod piramidami Teotihuacan.

W roku 1994 (mundial w USA) w Pasadenie spełniło się moje  marzenie: zobaczyłem na własne oczy, jak mistrzostwo zdobywa Brazylia. Niestety karnymi, tak nie po brazylijsku. Nawet Włochów żal mi się zrobiło. Przywiozłem kubek z wycieczki do Alcatraz.  Z Francji (1998) mam zdjęcia z grobów Jima Morrisona i Fryderyka Chopina. Oprócz tego oryginalną kartkę ze składami na finał bez nazwiska Ronaldo.

Z Yokohamy (2002) zapamiętałem spaghetti z ośmiornicą, po którym nie mogłem domyć czarnych zębów. I błąd Olivera Kahna, w efekcie którego Ronaldo strzelił pierwszą bramkę. Teraz żal mi było niemieckiego bramkarza. Jednak nie tak jak Zinedine Zidane’a po finale w Berlinie (2006). Z Yokohamy mam samurajski miecz, z Lipska lampkę z kościoła Świętego Tomasza z napisem Bach.

W niedzielę usiądę przed telewizorem w takim samym podnieceniu jak w roku 1974, kiedy leciałem na mistrzostwa do Niemiec, pierwszy raz na Zachód, i to samolotem. Tyle że teraz wszystko mi jedno, kto wygra. No, prawie.

Pierwsze nazwisko z wielkiego futbolowego świata, jakie, będąc dzieckiem, poznałem, to Ricardo Zamora, jeden z najlepszych bramkarzy.

Trofeum jego imienia do dziś otrzymuje po sezonie najlepszy bramkarz ligi hiszpańskiej. Kazimierz Wierzyński poświęcił mu wiersz, w którym Zamora jest „wsparty o szczyt Pirenejów” i „piękniejszy niż Don Juan”.

Hiszpania to dwa słynne mecze z Włochami podczas mundialu w roku 1934. W pierwszym piłkarze tak się kopali, że do drugiego hiszpański trener musiał wstawić siedmiu nowych zawodników (w tym zastępcę Zamory). Hiszpanie przegrali 0:1, ponieważ sędzia uznał bramkę dla Włochów ze spalonego. Italia Mussoliniego musiała zwyciężać.

W roku 1964, kiedy w finale mistrzostw Europy razem z Hiszpanią znalazł się Związek Radziecki, Telewizja Polska podjęła ryzykowną decyzję o transmisji meczu z Madrytu. Po ośmiu minutach było 1:1. Wtedy naszym bohaterem został Marcelino, który strzałem w 84. minucie (a bronił Lew Jaszyn) zapewnił Hiszpanii zwycięstwo.

Nigdy nie mogliśmy pojąć, jak kraj Realu i Barcelony nie może zbudować reprezentacji zdolnej do największych zwycięstw. To zmienia się dopiero teraz.

Vicente del Bosque był dobrym pomocnikiem, ale trafił na słabszy okres Realu. Przyjechał z nim w roku 1976 do Mielca na mecz pucharowy ze Stalą (Grzegorz Lato, Henryk Kasperczak na boisku, 40 tys. ludzi na trybunach). W Mielcu był wtedy jeden hotel o nazwie Jubilat, w którym zatrzymywali się wszyscy przeciwnicy Stali. Charakteryzował się pokojami z piętrowymi łóżkami. Na takich spałem kiedyś z Kazimierzem Górskim („Stefanek, pan na górze”) i na tych samych odpoczywał del Bosque z Jose Antonio Camacho. A potem wbił Zygmuntowi Kukli bramkę i Real wygrał 2:1.

Czułem zawsze jakąś słabość do del Bosque za to, że był piłkarzem Realu, ma kontakt z zawodnikami, zawsze godnie zachowuje się na ławce i szanuje przeciwników. Moja sympatia wzrosła po meczu z Polską w Murcji. Kiedy na konferencji prasowej zadałem mu pytanie, jak na mundialu Hiszpania da sobie radę z presją, skoro wygrywa wszystko, jak chce, odpowiadając, patrzył mi prosto w twarz, jakby rozmawiał tylko ze mną. A odpowiedź brzmiała: „Oni muszą sobie z tym poradzić”.