Stefan Szczepłek

Jeśli ktoś myślał, że reprezentacja Polski wpadła już we właściwe koleiny i jadąc na Euro, będzie tylko szlifowała formę, po piątkowym meczu będzie musiał zmienić zdanie. Ja też.

Z bardzo dobrymi Niemcami szło nieźle, z równie dobrymi Włochami – tylko przez pół godziny. Wojciech Szczęsny popełnił błąd, który ma prawo zdarzyć się młodemu bramkarzowi, ale to nie on przegrał mecz. Agresywny przeciwnik, w dodatku umiejętnie faulujący i złośliwy, sprowadził nas na ziemię. Wiadomo, że do umiejętności piłkarskich Włosi dodają właśnie takie cechy, dobrze na tym od dziesięcioleci wychodzą i pod tym względem pewnie nigdy im nie dorównamy. Niestety, pod względem techniki i umiejętności wychodzenia na czyste pozycje po kilku podaniach – także nie.

Dlatego poza pierwszą połową, w której Polacy grali składnie i szybko, a Włosi, trochę zaskoczeni, tylko się przyglądali, w dalszej części meczu reprezentacja Polski znalazła się w roli widzów.

Co dalej? Nowych zawodników już raczej nie będzie. Trzeba tak pokierować tymi, których Franciszek Smuda wybrał, żeby grali znacznie lepiej niż z Włochami, i to jest możliwe.

Gorzej, że mecz odbywał się w niemiłej atmosferze. Stadion we Wrocławiu pod względem organizacyjnym jeszcze nie jest przygotowany na takie wieczory. Publiczność, zresztą niedzielna, niepotrafiąca zorganizować dopingu (to, niestety, staje się ostatnio regułą na meczach reprezentacji), domagała się powrotu orła na koszulkę i mówiła chórem, co myśli o PZPN. Zawsze kiedy kibice zaczynali wylewać swe żale, włączał się spiker, aby ich zagłuszyć. W ten sposób PZPN nie ułoży sobie stosunków z kibicami, a cierpieć będzie reprezentacja.

42 771 widzów na meczu Śląska z Lechią to prawdopodobnie nowy rekord frekwencji w polskiej lidze. Prawdopodobnie, bo kiedy na stadionach były tylko drewniane ławki, mogło się upchać więcej ludzi. Zwłaszcza na Śląsku i w Poznaniu. Ale i we Wrocławiu zebrało się już kiedyś więcej kibiców. W roku 1935, kiedy Niemcy grały w Breslau z Polską, doliczono się podobno 45 tysięcy widzów.

Holender Johan Voskamp został pierwszym piłkarzem, który strzelił bramkę na nowym stadionie.

Kiedy w roku 1930 otwierano Stadion Wojska Polskiego, historię bramek rozpoczął reprezentant Polski Henryk Martyna. Pierwszym strzelcem gola na Stadionie Dziesięciolecia był w roku 1955 repatriant z Francji Czesław Ciupa, wówczas reprezentujący miasto Stalinogród, w meczu z Warszawą. Otrzymał za to na pamiątkę teczkę ze świńskiej skóry. Dodatkową „nagrodą” było powołanie do wojska, czyli gra w Legii, na czym zresztą Ciupa źle nie wyszedł. Zaprzyjaźnił się z Lucjanem Brychczym, pozostał w stolicy i przez kilka lat był kierownikiem drużyny Legii.

Rok później na otwarcie Stadionu Śląskiego zaproszono reprezentację Niemieckiej Republiki Demokratycznej. Ponieważ otwarcie połączone było z obchodami rocznicy uchwalenia dekretu PKWN, czyli 22 lipca, nadano mu uroczystą oprawę. Dla strzelca pierwszej bramki przygotowano kryształowy puchar. Tyle że strzelcem został obrońca reprezentacji Polski Jerzy Woźniak, od którego pechowo odbiła się piłka i wpadła do naszej bramki. Oczywiście Niemcy, żeby dodać sobie zasług, przypisali gola swojemu napastnikowi Willy’emu Troegerowi. Jakkolwiek było, puchar został w Chorzowie, a stadion uchodził przez lata za szczęśliwy. Stadion we Wrocławiu będzie miejscem trzeciego meczu Polaków na Euro 2012.

Niestety, trzeba znów pisać o sędziach.

W meczu Wisły z Jagiellonią Adam Lyczmański nie przyznał białostocczanom rzutu karnego, a następnie uznał bramkę dla gospodarzy po faulu na bramkarzu. Wisła zwyciężyła 3:1. W ostatniej minucie meczu Polonia – Górnik Prejuce Nakoulma przyjął piłkę ręką i dzięki temu strzelił wyrównującą bramkę dla Górnika. Sędzia Wojciech Krztoń ją uznał. Obydwie decyzje wypaczyły wyniki meczów, ktoś pieniądze stracił, ktoś zyskał, sędziowie swoje zarobili. Panowie Lyczmański i Krztoń zainkasowali po 3600 złotych, bo taka jest stawka za mecz w ekstraklasie.To niejedyny skandal.

Obserwatorem sędziego Krztonia z ramienia Kolegium Sędziów był Janusz Hańderek. Jest on przewodniczącym Komisji Rewizyjnej PZPN, więc zachodzi tu konflikt interesów. Dziś szef Kolegium Sędziów Janusz Eksztajn wyznacza Hańderka jako obserwatora konkretnego meczu, a przed zjazdem PZPN Hańderek oceni w sprawozdaniu działalność Eksztajna. Można sobie wyobrazić, jak ta ocena będzie wyglądała. Tak się też dziwnie składa, że Hańderek ocenia sędziów z różnych powodów wyjątkowych. Wiosną stawiał ocenę synowi wiceprezesa PZPN Jana Bednarka – Łukaszowi, który awansował do I ligi. Krztoń to protegowany Alojzego Jarguza, szefa Kolegium Sędziów Okręgu Warmińsko- Mazurskiego.

Można by to wszystko traktować jako plotki środowiska sędziów, w którym jeden drugiego utopiłby w łyżce wody. Tyle że to już nie są plotki. Do ekstraklasy awansują „mierni, ale wierni” i donosiciele, a przeciwników się tępi. Jak ostatnio Rafała Rostkowskiego, najlepszego sędziego asystenta w Polsce, jednego z nielicznych, którego znają w UEFA. Rostkowski złożył doniesienie do prokuratury o możliwości popełnienia przestępstwa przez przewodniczącego KS Janusza Eksztajna, więc ten w odwecie usunął go z grona sędziów międzynarodowych.

Eksztajn jest jak Aleksander Łukaszenko. Musi przegrać, ale jeszcze trzyma się pazurami. Jeśli PZPN zależy na dobrym wizerunku i uniknięciu skandali w kolejnych meczach, niech zacznie od zmian personalnych w Kolegium Sędziów.