Stefan Szczepłek

Jacek Wszoła zauważył, że na bale sportowców wrócili sportowcy. Były takie lata, gdy na balach „Przeglądu Sportowego” liczebną przewagę mieli biznesmeni w białych skarpetkach i tylko Jerzy Kulej trwał na posterunku, jako dziekan korpusu mistrzów. Bywało, że goście szukali się pod stolikami w Kamieniołomach Hotelu Europejskiego lub zażywali  kąpieli w fontannie restauracji Kongresowa, nie zdejmując garniturów. Wyciągał ich wtedy Władek Komar i suszył na wieszakach w szatni.

W porównaniu z takimi atrakcjami na balu w Hiltonie było nudno. Wyraźnie zmieniła się tzw. struktura spożycia, co powoduje brak jakichkolwiek ekscesów.

Przyjemne na balu „Przeglądu Sportowego” jest to, że sportowcy przychodzą z żonami, mężami, sympatiami. Mało jest takich okazji. A ponieważ coraz częściej laureaci w tym samym czasie startują za granicą, nagrody

w ich imieniu odbierają rodzice. I kiedy mama Justyny Kowalczyk mówi o radości, jaką dają biało-czerwone flagi towarzyszące na trasie biegu jej córce, to przecież czujemy wszyscy to samo, tylko jakoś nie wypada się wzruszać. Matka może, a wszyscy się cieszą, że to mówi. Kamil Stoch przyjechał na bal prosto z Bischofshofen. Wyszedł skromnie na scenę po odbiór nagrody za dziesiąte miejsce, podziękował wszystkim, a na balu cały czas trzymał za rękę żonę. Tłumaczył mi, że dopiero po ślubie znalazł sens życia i być może dlatego lepiej skacze.

Redaktor Maciej Petruczenko, spec od lekkiej atletyki, piszący w „PS” od 40 lat, przyszedł na bal ze starszym, dystyngowanym panem. Coś mi świtało, ale nie do końca. Dopiero Wojtek Gąssowski, autentyczny, a nie farbowany przyjaciel sportowców, powiedział: Widziałeś? To przecież Włodek Sokołowski.

Włodek Sokołowski, pierwszy Polak, który skoczył o tyczce 5 metrów. Ukończył architekturę na Politechnice Warszawskiej, mieszka w USA.

To są bale mistrzów, którzy pozostają bohaterami jednego sezonu, i takich, którzy stają się legendami. Ale wszyscy sprawiali nam radość. I tak od roku 1926, kiedy „PS” zorganizował pierwszy plebiscyt.

W przyszłym roku Jerzy Kulej powinien otrzymać nagrodę Superchampion za kolejne zwycięstwo.

17 października 1973 roku Kazimierz Górski, kończąc odprawę przed meczem Anglii z Polską, powiedział do zawodników: „A teraz wychodźcie na ten Wimblendon i grajcie tak, żeby wygrać”.

Piłkarze, którzy do tej pory siedzieli w szatni ze spuszczonymi głowami, nagle się ożywili: „Panie trenerze – powiedział któryś z nich. – To nie jest Wimblendon tylko Wembley”. „A co to za różnica – odparł Górski. – To trawa, i to trawa”. No to chłopaki wyszli i wygrali. To znaczy, zremisowali, ale to był „zwycięski remis”. A kilka miesięcy później poszło im jeszcze lepiej.

Wtedy cała Polska stała murem za reprezentacją. Piłkarze grali z białym orłem, bez korony wprawdzie, ale to był nasz orzeł. Nie mówiliśmy, że zaczniemy kibicować reprezentacji, kiedy wróci orzeł z koroną. Nikogo nie interesowało, jak się nazywa prezes PZPN i sekretarz generalny, chociaż to byli urzędnicy z partyjnego klucza. Liczyło się tylko to, jak zawodnicy zagrają. Jeśli nawet toczyły się jakieś zakulisowe rozgrywki, kibica to nie interesowało, a dziennikarze nie robili z igieł wideł.

Dziś, kiedy za niecałe pół roku rozpocznie się w Polsce impreza naszego życia, troska o jej powodzenie przybiera formy trudne do zaakceptowania. Franciszek Smuda już się przyzwyczaił, że zwalnia się go parę razy w miesiącu. Ludzie chcieliby mieć trenera, który mówi jak profesor Jerzy Bralczyk. Ale przecież Smuda został trenerem z woli narodu, jako ten, którego kibice uznali za najbardziej odpowiedniego do tego zadania. Namaścił go Grzegorz Lato, o którym 35 lat temu nigdy bym nie powiedział, że może kiedykolwiek zostać prezesem PZPN. Ale jest, nikt mu nie pomaga, bo PZPN jest wewnętrznie skłócony, strach się tam odezwać, żeby nie zostać nagranym. Komuś zależy, żeby skompromitować Latę jeszcze bardziej, niż się kompromituje z własnej inicjatywy, więc wyemitowano jego orędzie urbi et orbi, które w trosce o wizerunek prezesa i związku, na czele którego stoi, powinno być głęboko schowane.

Zadzwoniło do mnie radio z prośbą o skomentowanie skandalu, jakim jest brak trawy na Stadionie Narodowym. Nie wiedziałem, o co chodzi. Przyjdzie pora, to położą trawę. Już przynajmniej wiadomo, że nam UEFA nie zabierze Euro. Został jeszcze problem autostrad. Szukanie dziury w całym stanowi narodowe hobby.

Ja się cieszę, że powstały nowe stadiony, gołym okiem widać, że dzięki mistrzostwom zmienia się Polska. Martwię się, że reprezentacja nie gra tak, jak ta z czasów Kazimierza Górskiego, ale będę ją wspierał. Bo to jest reprezentacja mojego kraju, a nie PZPN. Co i Państwu w nowym roku proponuję.

Wszyscy w Polsce się cieszymy, więc można sobie wyobrazić radość w Pradze, Moskwie i Atenach.

Każdy chciał przecież trafić na Polskę. Kiedy w roku 2004 Portugalczycy dowiedzieli się, że na otwarcie mistrzostw na swoich boiskach zagrają z Grecją, zapisali sobie trzy punkty. Dla przyzwoitości trzeci trener Portugalczyków przyjechał do Szczecina, żeby zobaczyć Greków w meczu z Polską, ostatnim przed turniejem. Polacy wygrali 1:0, a jedyny rozsądny komentarz, jaki się nam nasuwał, sprowadzał się do pytania: po co Grecy jadą na mistrzostwa? Kilkanaście dni później Grecja wygrała z Portugalią w meczu otwarcia w Porto, drugi raz w finale w Lizbonie i zdobyła mistrzostwo Europy. Nie można chwalić dnia przed zachodem słońca. Z drugiej strony, z kim mielibyśmy wygrać, jeśli nie z Grecją, Rosją i Czechami?

Stadion we Wrocławiu dopiero zaczyna swoją historię, a Narodowy już ją ma, bo stoi na miejscu Stadionu Dziesięciolecia, z którego zresztą pozostał tunel, gdzie, jak chce legenda, Stanisław Królak lał pompką kolarzy z Kraju Rad, i wejście od strony Wisły, zastrzeżone dla najważniejszych towarzyszy. Można więc mówić o pewnego rodzaju ciągłości historycznej, mimo że towarzyszy już nie ma.

Oczywiście Rosja to nie jest Związek Radziecki, ale specyficzna więź łącząca nasze narody nadal nie pozwala na nazwanie jej przyjaźnią.

Był już jeden pamiętny mecz, w tym samym miejscu, w roku 1961. Towarzyski, mający podkreślić serdeczne stosunki między bratnimi narodami. ZSRR tak bardzo liczył na zwycięstwo i gorące przyjęcie, że władze na Kremlu postanowiły go transmitować w telewizji. Źle to się skończyło. Goście przegrali 0:1, Ernest Pol strzelił bramkę z karnego Lwu Jaszynowi, a kiedy radziecki zawodnik sfaulował naszego bramkarza i na boisko wjechała karetka, ludzie rzucali butelkami i wznosili antyradzieckie hasła.

Przyjemniej było w roku 1974. Na Stadionie Dziesięciolecia Polska rozgrywała z Grecją ostatni mecz przed wyjazdem na mistrzostwa świata. Kazimierz Górski sprawdzał ostatnich kandydatów, więc Kazimierz Deyna i Jan Tomaszewski siedzieli na ławce. Mimo to wygraliśmy 2:0, a jedną z bramek strzelił Grzegorz Lato. On miał zawsze szczęście i niech tak do Euro zostanie.

Polonia przegrała w Lubinie – to się zdarza. Sto lat temu, 19 listopada 1911 roku, rozpoczynała też od porażki – 3:4 z Koroną, która była jednym z pierwszych klubów Warszawy, ale połączyła się z Legią. Polonia jest od 100 lat, już prawie nie żyła, odłączona od kroplówki przez towarzyszy z PZPR, ale odrodziła się wraz z nową Polską.

Historia Polonii jest historią Warszawy i Polski. Doman Nowakowski pokazał to w napisanej na stulecie klubu sztuce „Czarne serca”. Jej premiera odbyła się w sobotę w Teatrze Kamienica w obecności około 300 osób, w bardzo wielu przypadkach związanych z klubem od dziesięcioleci. Honorowy prezes Jerzy Piekarzewski chyba na Konwiktorskiej się urodził. Juliusz Kulesza, grafik, autor książek, pamięta Polonię z czasów, kiedy jej prezesem był generał Kazimierz Sosnkowski. Zdzisław Sosnowski bronił bramki Polonii, kiedy na gruzach stolicy zdobywała w roku 1946 mistrzostwo Polski, a Henryk Misiak grał w zespole, który w roku 1952 pokonał Legię w finale Pucharu Polski. Juliusz Kulesza obliczył, że w powstaniu warszawskim walczyło 37 piłkarzy Polonii.

Klub przedwojennej elity – Gebethnerów, Lothów czy Sosnkowskiego, po roku 1945 musiał przegrać z wojskową Legią i milicyjną Gwardią. Nowakowski pokazał rozterki urodzonych po wojnie warszawskich kibiców: iść w południe na mecz Czarnych Koszul z Mazurem Ełk czy wieczorem na Legię z Interem przy jupiterach? I czy pójście na Łazienkowską musi oznaczać zdradę? Wcale nie. Przez dziesięciolecia obydwa kluby żyły w zgodzie, bezsensowna wojna zaczęła się wtedy, kiedy Polonia wróciła do ekstraklasy i z ubogiego krewnego stała się godnym konkurentem.

Dziś różnica między Polonią a Legią polega na tym, że starych sportowców tej pierwszej i jej kibiców można spotkać 1 listopada na Powązkach, a legionistów jakby mniej. Przy Konwiktorskiej się jest, a przez Łazienkowską się przejeżdża.

Wygrana z Węgrami bardzo nie podniosła nas na duchu. Dopóki na boisku przebywała druga reprezentacja, mecz był nudny. Na szczęście po przerwie zagrali najlepsi i Robert Lewandowski znów pokazał, jak się dochodzi do sytuacji strzeleckich. Szkoda, że niewykorzystanych.

Franciszek Smuda nie dowiedział się niczego nowego. Mamy dwóch dobrych bramkarzy, ale nie wiemy, kto poza Łukaszem Piszczkiem zagra podczas Euro w obronie.

To jest problem poważny.

W pomocy bez wątpienia Jakub Błaszczykowski, pewnie Ludovic Obraniak, Adrian Mierzejewski, Dariusz Dudka, Rafał Murawski i Adam Matuszczyk. Z przodu Lewandowski, bo Paweł Brożek jest o kilka klas słabszy.

Boisko w Poznaniu nie nadawało się do gry, na 40-tysięczny stadion przyszło 8 tys. kibiców domagających się przywrócenia orła na koszulkach. PZPN swoimi decyzjami podcina gałąź, na której siedzi.

Atmosfera, w której muszą grać piłkarze, jest fatalna, niezgoda rujnuje, a wszystko to wtedy, gdy powinniśmy w spokoju czekać na największe sportowe święto, jakie kiedykolwiek organizowaliśmy w Polsce.