Po pierwsze, owszem, jesteśmy krajem wszechobecnych krzyży i skrzyżowań. Proponuję z powodu tej obsesji przebudować skrzyżowania na ronda, albo wymyślić coś całkiem postępowego, bo rondo może się skojarzyć, co gorsza, z krzyżem celtyckim. Elementem retoryki postępowej jest nieco paranoiczne budowanie narracji osaczenia. Zawsze mnie to bawi. Paranoicznej, bo sytuacja jest obecnie (i od dawna) zupełnie odwrotna, kultura masowa jest właśnie raczej wroga religii czy wręcz zbudowana w opozycji do wartości religijnych. To katolicy częściej doświadczają właśnie „wielkich kampanii medialnych promujących inny niż katolicki system wartości” (to widać dopiero z zewnątrz .

Po drugie, jeśli nieokreślenie granic wolności jest jej atutem, to wolność drugiego, także zupełnie niezakreślona granicami, mogłaby spowodować, że nasze mienie lub zdrowie, a może nasze życie byłoby notorycznie wystawione na próbę tej nieokreśloności. Ta logika nie prowadzi do niczego dobrego. Nie idzie tu o próbę ścisłego definiowania wolności, ale o próbę obrony zasad, które może ograniczają totalną swobodę wszystkich, ale i wszystkich chronią przed nieograniczoną swobodą. W niektóre z tych zasad bezmyślnie niestety uderzają postępowcy, sądząc, że bez nich będzie więcej wolności, ale zapominają właśnie, że o wiele niebezpieczniejsze może być zderzenie z wolnością kogoś drugiego bez zasad. Postępowcom i libertynom może być dobrze tylko wśród konserwatystów, czyli ludzi z zasadami, i nie życzę im życia w własnym gronie. Gdybym był postępakiem, to – w sposób b. wyrachowany i w swoim dobrze pojętym interesie – raczej namawiałbym innych do pielęgnowania tradycyjnych wartości.

Po trzecie, tylko co zrobić w razie konfliktu interesów jednej i drugiej grupy? Komu i na jakiej zasadzie przyznać prawo realizowania swojej racji? Łatwo powtarzać obiegowe „pobożne” formułki, ale co w sytuacji konfliktu, gdy np. większość chce symboli religijnych, a mniejszość nie chce? Przykład z religią w szkole to chyba strzał kulą w płot, bo akurat nie jest ona przymusowa, nikt tego nie narzuca.

Po czwarte, godny podziwu upór w powtarzaniu jak mantry hasła o neutralności. A co z podaną przeze mnie b. istotną w funkcjonowaniu państwa dziedziną, tj. stanowieniem prawa, w której musi się ono opowiedzieć światopoglądowo? Może zechce kolega odpowiedzieć, że Państwo nie musi stanowić prawa? A może stanowione prawa, np. ustawo o in vitro czy ustawa aborcyjna, są wolne od założeń światopoglądowych? Jeśli Kolega postanowi odnieść się do tego punktu, to może zechce się wypowiedzieć na temat. Bo hasło już znam, a chciałbym poznać jakiś kontrargument.

Po piąte, jeśli ateiści krzyż jest obojętny, to w czym problem? Retorykę osaczenia przez wyznaniową kulturę lub przestrzeń należy traktować jako argumentację niedorzeczną, będącą w istocie formą manipulacji. 1) Rozumiem, że sugerowanie osaczenia ma wzbudzić poczucie emocjonalnej solidarności z osaczonym, czyli pokrzywdzonym (litujemy się nad pokrzywdzonymi – emocja pozytywna), ale 2) jak się rzekło, kultura masowa od dawna żyje czym innym niż religia (tym bardziej katolicka), a nawet można powiedzieć, swoją uwodzącą moc czerpie z negowania lub nawet szydzenia z religii i jej symboli (np. mierna „artystka” zyskuje szum wokół swej osoby tylko dzięki temu, że obraża symbole religijne).

Przykład z „wrzuceniem” do państwa islamskiego jest znamienny. Dziękuję za ten przykład. Ten, kto narzeka na nietolerancję katolików, godzien jest wrzucenia do państwa islamskiego, by na własnej skórze odczuł tę subtelną różnicę, dzięki której w ogóle przychodzi do głowy tworzyć takie porównania. Zapewniam Cię, Kolego, że zapragniesz żyć w katolickiej Polsce.

0

0

po pierwsze – zarówno manifestowanie wiary jak i preferencji seksualnych należy do sfery wolności osobistych i póki ta manifestacja nie narusza wolności innych ludzi, to chyba wszystko jest w porządku. Jesteśmy krajem wszechobecnych krzyży – co można sobie w pełni uświadomić dopiero patrząc z zewnątrz. Ciekawe, co powiedzieliby katolicy, gdy nagle pojawiły się wszędzie, w całej przestrzeni publicznej symbole wolności seksualnej, wolności światopoglądowej. Legalne olbrzymie bilboardy, wielkie kampanie medialne promujące inny niż katolicki system wartości. Jest całkiem możliwe, że katolicy zaczęliby szybko nawoływać do pozostawienia przestrzeni publicznej wolnej od wszelkiej agitacji światopoglądowej.

po drugie – niedookreślenie granic wolności jest atutem a nie wadą, bo jest to definicja najpełniejsza. Każda próba ścisłego zdefiniowania granic wolności jest skazana na porażkę

po trzecie – dla mnie gwarancja dla praw mniejszości jest podstawowym miernikiem przestrzegania i ochrony wolności osobistych, a te jak wiadomo są przyrodzone i niezbywalne. Jeśli więc katolicka większość narzuca swą wolę mniejszościom (patrz: religia katolicka w szkole i na świadectwie), to nie ma mowy o wolności. To się po prostu nie broni.

po czwarte – Państwo ze swej istoty nie ma poglądów politycznych, a więc samo w sobie jest neutralne. Współcześnie jest wiele państw, o których można powiedzieć, że są neutralne światopoglądowo np. Kanada, która jako kraj imigrantów, kraj wielokulturowy ma wzorowo rozwiązany problem neutralności światopoglądowej instytucji państwa wobec obywatela.

po piąte – co czuje ateista patrząc na krzyż ?
A jakie to ma znaczenie ?, pewnie to samo, co patrząc na gwiazdę Dawida lub inne symbole religijne. Tzw. problem krzyża nie dotyczy jednego konkretnego symbolu religijnego, lecz dominacji światopoglądowej określonej religii w życiu publicznym i nietolerancji wobec mniejszości.

PS: Jeśli ma Pan/Pani problem ze zrozumieniem tego o czym piszę – to proszę użyć wyobraźni. Wyobraź sobie, że któregoś dnia zrządzeniem losu znalazłeś/łaś się w samym środku państwa islamskiego. I nie ma odwrotu, musisz tam żyć ze swoją rodziną. Wszechobecna obca Ci religia, narzuca swe rygory w sferze obyczajowej, religijnej, kulturowej. Nie ma tolerancji dla ciebie i Twoich dzieci, które obowiązkowo są nauczane obcej Ci religii. Oczywiście wedle Twoich kryteriów, formalnie, wszystko jest w jak najlepszym porządku. Przecież rządzi większość o odpowiednich kwalifikacjach społecznych.

Zapewniam Cię, że zapragniesz państwa neutralnego światopoglądowo szybciej niż sądzisz.

0

A jeszcze większy żal mnie ogarnął, kiedy zobaczyłem kto zajął Pana miejsce w „PlusMinus”-ie, żona naszego ukochanego ministra ds. zagranicznych Mr. Sikorskiego pani Anne Applebaum. !-_-!
Rozumiem powód Pana odejścia. Wróblewski pomalutku przemienia Rzepę i coraz mniej mam ochotę ja kupować.

+1

+2

Szanowny Panie …… poczytaj trochę ……

0

Tylko co wówczas z pełnią moich praw obywatelskich (praw, na które Pani powołuje się w swoim poście), że o moich życzeniach dotyczących preferencji wyznaniowych nie wspomnę.

+1

Jeśli Konstytucja gwarantuje nam rozdział państwa od kościoła, jeśli gwarantuje nam wolność wyznania (a pod tym rozumiem również wolność do braku wyznania jakiejkolwiek wiary) to naturalną konsekwencją tego stanu rzeczy jest to, że nie możemy do tych gwarancji stosować prostej demokratycznej zasady, w której większość decyduje. A contrario – jeśli w sprawach światopoglądowych decyduje większość (katolicka, mojżeszowa, muzułmańska czy jakakolwiek inna) – to w tym momencie nie ma mowy o wolności światopoglądowej.

Właśnie po to są ustanowione konstytucyjne gwarancje wolności światopoglądowych – aby większość nie narzucała swojej woli mniejszości – w obszarze który jest probierzem wolności osobistych człowieka.
Jeśli sfery tych wolności zachodzą na siebie – a tak się dzieje w przypadku umieszczania symboli religijnych w przestrzeni publicznej – to jedynym rozsądnym wyjściem jest pozostawienie tej przestrzeni wolnej od nich.

Nie będę rozpisywał się na temat tego jak wyglądają obecnie lekcje religii w szkołach. Czy to jest „nauczanie” czy „praktykowanie”. Sam przed laty uczęszczałem na lekcje religii do kościoła i w tamtych czasach nie było żadnych wątpliwości że nie jest to fakultet z nauk wyzwolonych. Jak dziś wygląda sytuacja dzieci niewierzących w szkole, ile z nich chodzi na religię „dla świętego spokoju”, jaką presję w tej kwestii wywiera na nich środowisko – to obszerny temat dla psychologa dziecięcego. Nauka jednej konkretnej religii to nie jest nauka „o religii” lub nauka o systemach wierzeń i praktyk (w rozumieniu akademickim), lecz konkretna indoktrynacja polegająca na świadomym wpajaniu określonych przekonań. I w tym sensie porównanie lekcji religii do kółka zainteresowań jest dla mnie nie do przyjęcia.

0

0

0