Piotr Semka

Czy obecnego sporu o Zbigniewa Ziobrę nie dało się uniknąć? Czy w 2009 roku trzeba było go wysyłać do Brukseli? Czy nie można było przewidzieć, że Parlament Europejski nie porwie pana Zbigniewa swoją tematyką i będzie go ciągnęło do krajowej polityki?

Czy jeśli kierownictwu PiS nie podobały się jego wizyty u kandydatów z dołu listy – nie można było mu ich wyraźnie zakazać?

Czy jeśli tego nie uczyniono, to po to, aby mieć na niego kij na okres powyborczy?

Czy każda dyskusja o przyczynach klęski wyborczej musi się zamieniać w konflikt na noże, gdzie za dowolną wypowiedź trafia się przed komisję dyscyplinarną PiS?

Czy Jarosław Kaczyński ma aż tak wielu ludzi, którzy równie brutalnie byli obrzucani błotem jak Ziobro za udział w jego rządzie?

Czy wyrazistych czterdziestolatków na polskiej prawicy jest naprawdę tak dużo, by można lekką ręką wskazywać drzwi Ziobrze?

Osiem pytań i na razie ani jednej odpowiedzi.

A co z Bartoszem Arłukowiczem?

Tak, wiem, wspaniale czuje się w Platformie, ma wielu nowych kolegów i aż się rwie, by objąć resort zdrowia po Ewie Kopacz.

Zastanówmy się chwilę. Gdyby lekarz ze Szczecina naprawdę marzył o budowaniu uczciwej lewicy, teraz byłby panem sytuacji. Grzegorz Napieralski zadeklarował już, że nie wystartuje na najbliższym kongresie SLD. Gdyby pan Bartek wystartował, miałby spore szanse wygrać z Leszkiem Millerem. No tak, ale wcześniej skusił go cieplarniany obóz Platformy.

Stary dylemat młodych ambitnych ludzi: ryzykować, ale grać na swoje konto, czy znaleźć niszę w sytym obozie władzy?

Arłukowicz wybrał konwencję PO w czerwcu, nie musi już więc wybierać w listopadzie.

A „Gazeta Wyborcza” jak zwykle sypie radami dla innych. Oto Marcin Wojciechowski ma dobrą, acz nieco cyniczną, radę dla biskupów: „Kościół ma do wyboru: zdystansować się od polityki i dogadywać z PO, by nie stracić wpływów bardziej niż dziś. Albo pod sztandarami ojca Rydzyka i PiS rozpocząć wojnę z antyklerykałami, Ruchem Palikota, PO i całym światem. Zobaczymy, co wybiorą polscy biskupi. Chciałbym wierzyć w ich zdrowy rozsądek” (23.10.2011, „Kto dobrze życzy Kościołowi?”). No cóż. Rozumiem, że jak biskupi będą dogadywać się z Platformą, to już nie będzie upolitycznienie Kościoła, tylko mądra postawa obywatelska.

A jak nie posłuchają?

Głupie pytanie! Wtedy Platforma postraszy hierarchów, acz dyskretnie, że jak nie będą ulegli, przestanie ich bronić w głosowaniach sejmowych przed Palikotem.

W czasie niedawnego spaceru po berlińskim Kreuzbergu rzuciły mi się w oczy wielkie plakaty reklamujące blokadę „Nazi-marschu” 11 listopada w Warszawie. O tym, jak silni są „naziole” nad Wisłą, opowiadał na początku października na specjalnej prelekcji w Berlinie Jacek Purski, aktywista ruchu Nigdy Więcej. Wcześniej, we wrześniu, odbył on całe tournée z podobnymi odczytami, jeżdżąc po RFN od Darmstadt po Poczdam.

Nie wiem, czy to na podstawie jego wykładów niemiecka strona antyfaszystowska Antifa.de głosi, że: „prawicowo-konserwatywny rząd i Kościół katolicki przyczyniają się od lat do rasistowskiej, antysemickiej i homofobicznej atmosfery w Polsce”.

Każdy, kto widział, z jaką brutalnością działają bojówki anarchistycznego Schwarzblocku z Kreuzbergu w czasie tradycyjnych berlińskich zadym na 1 maja, wie, że jeśli plakaty skłonią ich do wizyty w Warszawie, zapłonąć mogą samochody i będą groźne pobicia. Co wtedy powie ruch Nigdy Więcej?

A tak swoją drogą to niezły chichot historii. Niemcy wzywani są do pomocy przez lewacką Warszawę, aby zablokować tych, którzy chcą obchodzić Święto Niepodległości. A wszystko w dzień rocznicy rozbrojenia Niemców w 1918 roku przez tych lewicowców, którzy nie dostawali wysypki na widok biało-czerwonej flagi.

To moje ostatnie „Plusy i minusy tygodnia” na tych łamach. Dziękuję Państwu za życzliwość i uwagę, z jaką przyjmowaliście moje obserwacje o polityce w Polsce i na świecie.

Czy ktoś w końcu przeglądał wyborczą książkę prezesa Jarosława Kaczyńskiego przed drukiem?

Przez ostatni tydzień na portalach konkurowały ze sobą dwie interpretacje. Według pierwszej autor spisywanego z taśmy tekstu wynurzeń prezesa tak długo pracował nad książką, że poszła do druku bez uważnego przejrzenia kartka po kartce. Według innej teorii sam prezes uznał, że pani kanclerz należy się jakiś enigmatyczny passusik.

Teraz broni się dość przewrotnie. Jak wyjaśnia, gdyby stwierdził, że pani Merkel została kanclerzem przez przypadek – byłoby się o co obrażać.

Ale przecież napisał, że Merkel została szefową rządu nie przez przypadek.

No to o co chodzi?

Prezes w ogóle w tym tygodniu był w łaskawym nastroju. Mógł Jacka Kurskiego i Zbigniewa Ziobrę wyrzucić z partii jako sprawców klęski wyborczej. A zostawił, nie wyrzucił. I w ogóle nie poruszył sprawy na komitecie politycznym! A Ziobro i Kurski jak polityczni łazarze mogli po komitecie politycznym dowcipkować z dziennikarzami. Ziobro zadawał np. głębokie i wieloznaczne pytanie: Kto zaczarował piękną polską jesień?

Zmiany, zmiany. Fatalnie skończyła się dla Grzegorza Schetyny randka z prezydentem Bronisławem Komorowskim wyprzedzająca spotkanie Donalda Tuska z gospodarzem Belwederu. Teraz za karę Schetyna musi oddać marszałkostwo Ewie Kopacz, wrócić do rządu,  ponoć na odcinek infrastruktury.

U Stalina ponoć zapowiedzią wypadnięcia z łask była nominacja na ludowego komisarza żeglugi śródlądowej. Ale jak sowiecki dyktator chciał kogoś tylko przeczołgać, kierował nieszczęśnika do skupu zboża, czyli tradycyjnie najbardziej kulejącej instytucji w ZSRR.

Na biedną głowę Schetyny zwalą się być może już niedługo skargi pasażerów uwięzionych w grudniowych śniegach.

To jego pytać będą złośliwi dziennikarze o zamarłe budowy autostrad. Ech, los straceńca.

A jak przekuć zrządzenie losu w sukces? Cztery lata temu Bogdan Zdrojewski, który liczył na objęcie resortu obrony, dostał kulturę. Nie demonstrował złości, tylko wykorzystał nową misję do zdobycia sporej popularności i wyrobienia sobie korzystnego wizerunku.

Jeszcze większym desperatem jest Włodzimierz Czarzasty, który na łamach „Super Expressu” dumnie ogłosił, że z dużą ilością rozumu i  „zapasową wątrobą” odbuduje struktury SLD.

I na dodatek będzie jak lew bronił Grzegorza Napieralskiego przed atakami po przegranych wyborach . Ta wola obrony to po prostu samoobrona. Czarzasty był jednym z głównych doradców Napieralskiego w wyborach, więc broniąc szefa SLD, broni też siebie.

Tylko skąd deklaracje, że do odbudowy Sojuszu trzeba zapasowej wątroby?

Czy to aluzja do rytualnych, zakrapianych kolacyjek w trakcie wizyt w regionalnych strukturach SLD? Wódko, daj żyć odrodzonemu Sojuszowi.

Każdy dzień w Rzeczypospolitej Miłości przynosi siłom postępu i modernizacji nowe zwycięstwa. Już w poniedziałek po wyborach rzecznik rządu Paweł Graś na Twitterze wskazywał paluszkiem prawicowych wichrzycieli, ironicznie  gratulując prawicowym publicystom (Karnowskiemu, Gmyzowi i Warzesze) rzekomego  pośredniego przyczynienia się od wygranej Platformy. A w środę Stefan Niesiołowski już ogłaszał, kogo należy  zwolnić z „Rzeczpospolitej”.  Co dalej? Kiedy listy hańby ukazywać się będą w Dzienniku Ustaw?

To To­masz Lis po­ko­nał Ka­czyń­skie­go – prze­ko­nu­je front (du­cho­wych) krew­nych i przy­ja­ciół na­czel­ne­go „Wprost”. Po upo­rze po­wta­rza­nia te­go no­we­go świec­kie­go do­gma­tu moż­na za­cząć po­dej­rze­wać, że pa­nu Tom­ko­wi naj­wy­raź­niej ktoś przy­znał sta­tus „AAA­-nie­omyl­ny”, któ­ry upraw­nia do or­wel­low­skich kam­pa­nii udo­wad­nia­ją­cych, że je­go pro­gram z pre­ze­sem PiS był wzo­rem obiek­ty­wi­zmu.

Aż boję się zapeszyć, ale chyba upór katolików sprawił, że Nergala z ekranów telewizyjnych Jedynki naprawdę diabli wezmą. Oby jak najdalej – już oni najlepiej wiedzą dokąd.

Rzecznik rządu Paweł Graś na Twitterze postanowił w ironiczny sposób podziękować „wszystkim, którzy pomogli PO wygrać wybory”. Jak pisze: „A teraz medale za zasługi! Medal za mobilizacje naszego elektoratu dla @cezarygmyz @michalkarnowski @lkwarzecha. Polska jest wam wdzięczna!”

Osobno rzecznik rządu szyderczo dziękował Tomaszowi Sakiewiczowi i zespołom „Gazety Polskiej” i „Gazety Polskiej Codziennie”, jak podkreślił – krytycznym wobec rządu. Graś zestawił te „podziękowania” z  „Medalem” należącym się także „#kibolom”, „szczególnie za generowanie ruchu na naszych portalach”.

Czy można takie demonstracje zbyć wzruszeniem ramiom? Moim zdaniem – nie.

Rzecznik rządu nie jest osobą prywatną, więc jego wpisy twitterowe można wiązać bezpośrednio z jego obowiązkami. A tym obowiązkiem jest współpraca z mediami, a nie jakieś klasyfikacje ubrane w pseudo żartobliwy kostium. Czy Paweł Graś określa w ten sposób, kto z dziennikarzy jest pod lupą rządu?

Tworzenie przez rzecznika rządu nawet rzekomo ironicznej listy dziennikarzy krytycznych jest niebezpiecznym precedensem. Dodatkowo kojarzenie dziennikarzy z „kibolami” pod którym to określeniem politycy PO rozumieją stadionowych chuliganów, jest demonstracją wrogości.

Rzecznik rządu dysponuje zbyt wieloma możliwościami ułatwiania lub utrudniania pracy dziennikarskiej, by można było takie demonstracje zostawić bez reakcji.

Taka praktyka wskazywania palcem – na dziennikarzy, którzy nie podobają się rzecznikowi rządu – na całym świecie wywołałaby oburzenie. I nikt by nie akceptowałby wyjaśnień, że to tylko żarty.

Zdecydowane zwycięstwo PO wywołało już obawy przed wzrostem arogancji urzędników premiera. Niepokojące, że te obawy sprawdzają się tak szybko.

PJN rzucił wyzwanie hegemonowi prawicy Jarosławowi Kaczyńskiemu. To zasługuje na szacunek.

Już na starcie przygotowań do wyborów PJN otrzymał cios. Było nim demonstracyjne przejście Joanny Kluzik-Rostkowskiej do obozu Platformy. Następca Kluzik – Paweł Kowal – nie był politykiem szeroko rozpoznawalnym. Aby go wykreować, PJN potrzebowałby trochę czasu, którego zabrakło. Kowal zresztą niespecjalnie kojarzy się z typem lidera. Bardziej pasuje do świata dyplomacji i do brukselskich salonów, gdzie działa jako eurodeputowany.

Trzeba jednak przyznać, że robił, co mógł, aby rozruszać kampanię. PJN przygotował całkiem ciekawe projekty liberalizacji gospodarki i programy wspierania rodzin. Cóż z tego? Wyobraźnia prawicowych wyborców jest dziś zdominowana przez spór ideowy między PO a PiS, którego ważnymi elementami są IV RP, śledztwo smoleńskie, antyprawicowa arogancja salonu czy kwestia Nergala. Tymczasem PJN wypowiadał jedynie zaklęcia o potrzebie zakończenia wojny polsko-polskiej.

Partia Pawła Kowala zapomniała też, że bardzo wielu wyborców prawicy nie tyle kocha Kaczyńskiego, ile chce głosować przeciw obozowi PO, który niemal każdego dnia obraża lub lekceważy wartości, które są im drogie. Na tym tle doktryna PJN o dwóch niewiele od siebie różniących się przeciwnikach – PiS i PO – wyglądała dość egzotycznie.

PJN nie posłuchał rad Adama Bielana, który ostrzegał, że w sporach partia ta powinna być bliżej „ludu pisowskiego” niż PO. Oczywiście po odejściu Kluzik-Rostkowskiej Paweł Kowal odsunął od kampanii najostrzejszy nurt antypisowski, ale równocześnie PJN potrafił ostrzegać w równym stopniu zarówno przed Palikotem, jak przed ludźmi, którzy gromadzili się wokół krzyża na Krakowskim Przedmieściu. Marek Migalski zaś natychmiast podchwycił nieuczciwą tezę PO, iż Kaczyński kwestionuje polskość Ślązaków i ogłosił, że prezes PiS stał się na Śląsku persona non grata.

Politycy PJN z jednej strony mieli pretensje, że nikt nie wczytuje się w ich program społeczny i gospodarczy, z drugiej strony jednak z dumą ogłaszano, że na białostockiej liście tej partii zjawi się Jarosław Kaczyński – kandydat o takim samym nazwisku jak lider PiS. Za poważne argumenty polityczne trudno też uznać obiad Pawła Kowala z Dodą oraz jej ojcem startującym z list PJN czy ogłaszanie z dumą, że partię tę popiera Michał Wiśniewski.

Skrzydła kampanii PJN podcinały sondaże, od dawna niedające partii Kowala więcej niż 1 – 2 procent. Trudno w takiej sytuacji wymagać, by media emocjonowały się najlepszymi nawet rozwiązaniami gospodarczymi Pawła Poncyljusza.

Dziwić musi też, że PJN-owcy nie zauważyli głębokiego konfliktu cywilizacyjno-politycznego, jaki jest dziś pomiędzy elektoratem prawicy a Platformą Obywatelską i Ruchem Janusza Palikota. To niedopatrzenie skutkowało tym, że hasło zakończenia wojny polsko-polskiej i lansowanie politycznej łagodności, choć okazały się ciekawą propozycją, to były ofertą dla nikogo.

Polska Jest Najważniejsza była (obok ugrupowań Marka Jurka i Janusza Korwin-Mikkego, ale one nie zarejestrowały list w całej Polsce) jedyną partią, która rzuciła wyzwanie hegemonowi prawicy Jarosławowi Kaczyńskiemu. Podjęcie takiego politycznego ryzyka zasługuje na szacunek. Czy PJN przetrwa? Jeśli potwierdzi się, że uzyskał poniżej 3 proc. może być to trudne. Przy tak nikłym poparciu trudno oczekiwać, że partia Kowala wpłynie na geografię polskiej prawicy.

Już można wyobrazić sobie polityczną komedię.  W razie wygranej PiS Tusk wzywa prezydenta,  by powierzył Kaczyńskiemu misję utworzenia rządu. Komorowski wychwala szlachetność Tuska, ale decyduje, że nowy rząd utworzy polityk PO.

Nie wiem, kto uzyska największą liczbę głosów w najbliższych wyborach. Realnie patrząc, w grę wchodzą tylko PiS i PO. Czy jednak to lider zwycięskiego ugrupowania otrzyma od prezydenta misję tworzenia rządu? Tej zasady trzymał się Aleksander Kwaśniewski w 2001 i w 2005 roku oraz Lech Kaczyński w 2007 roku. Jeszcze do niedawna taka kolej rzeczy wydawała się oczywista.

Ale w ciągu minionego roku parokrotnie Bronisław Komorowski zastrzegał, że nie jest pewne, iż to zwycięzcy wyborów zostanie powierzona misja tworzenia rządu. Obecny prezydent wbrew dotychczasowemu obyczajowi politycznemu uzależnił wybór kandydata na premiera od własnej oceny jego możliwości koalicyjnych.

Gdy rok temu Komorowski po raz pierwszy zaznaczył, że chce mieć wolną rękę w tej kwestii, zaskoczyło to wielu polityków i ludzi mediów. Liczni dziennikarze wertowali wówczas na gwałt egzemplarze konstytucji, aby odkryć, że istotnie nie ma automatu nakazującego głowie państwa uhonorowanie szefa zwycięskiej partii. W myśl Konstytucji RP obowiązującej od 1997 roku (art. 154 pkt 1) „prezydent Rzeczypospolitej desygnuje prezesa Rady Ministrów, który proponuje skład Rady Ministrów. Prezydent Rzeczypospolitej powołuje prezesa Rady Ministrów wraz z pozostałymi członkami Rady Ministrów w ciągu 14 dni od dnia pierwszego posiedzenia Sejmu lub przyjęcia dymisji poprzedniej Rady Ministrów i odbiera przysięgę od członków nowo powołanej Rady Ministrów”.

Więcej na rp.pl