Ministerstwo Zdrowia chce, aby szpitale, którym wyczerpały się limity zakontraktowane w NFZ na dany rok, mogły swobodnie leczyć pacjentów za pieniądze.
Pomysł na pierwszy rzut oka wygląda racjonalnie. Bo po co lekarze i specjalistyczny sprzęt mają stać bezczynnie, czekając czasami długimi miesiącami na nowy kontrakt z Funduszem? Pacjent i tak na tym nic nie traci, a nawet może zyskać. Ma prosty wybór: czekać na nowy kontrakt albo zapłacić i zostać przyjętym od ręki.
Korzyści dla chylącej się ku upadkowi służby zdrowia będą ogromne. Znikną wreszcie problemy wielu zadłużonych szpitali, którym otworzy się źródło stałej i pewnej gotówki – innymi słowy służba zdrowia zostanie uratowana przed kryzysem na miarę greckiego.
Wszystko więc wydaje się OK. Tyle, że w rzeczywistości tak nie jest.
Obecnie bowiem powszechną praktyką w placówkach służby zdrowia, którym kończą się limity, są tzw. nadwykonania. Szpitale, mimo że pieniądze się skończyły, leczą dalej bezpłatnie, z nadzieją, że później uda im się wyszarpać pieniądze z NFZ. I zazwyczaj się udaje. Gra idzie co roku o setki milionów złotych, dzięki którym tysiące pacjentów nie muszą czekać.
A jak sytuacja będzie wyglądać, jeśli nowe przepisy wejdą w życie? Czy szpitale, zwłaszcza placówki specjalistyczne, nadal będą skore do takich nadwykonań? Po co dyrektor kliniki z najnowocześniejszym sprzętem miałby się szarpać o każdy grosz z Funduszem za nadwykonania bezpłatnych zabiegów, skoro kolejka pacjentów z grubymi portfelami, również z zagranicy, ustawi się sama?
Na tym polega przewrotność tego rozwiązania. NFZ tanim kosztem zaoszczędzi miliony złotych, ale kosztem obywateli – nie będzie ich leczył za darmo, choć państwo wcześniej pobrało za to składki.
Pacjent przeżył już zamieszanie wokół list refundowanych leków, wzorów recept, bunty lekarzy i farmaceutów. Czy i tym razem sobie poradzi?
