Blog Rzeczpospolitej

Pamiętamy obietnice, że Polska stanie się drugą Irlandią. Oczywiście tą z okresu prosperity. Tymczasem prawie 2 miliony przeważnie młodych ludzi przeniosło swoją aktywność życiową do Niemiec, Wielkiej Brytanii, Holandii i innych krajów.

Tam znaleźli lepsze warunki pracy i życia. Dawało to nadzieję, że zdobędą tam doświadczenie zawodowe, posiądą języki, wzbogacą się i wrócą z tym kapitałem do kraju. Nadzieja ta jest jednak coraz bardziej płonna. Rzeka powrotów wysycha.

Z jednej strony trwa dyskusja o tym, że w nieodległej przyszłości nie będzie miał kto w kraju pracować na emerytury, z drugiej państwo robi niewiele, aby zachęcić do powrotu do ojczyzny.

W odróżnieniu od innych krajów nie dorobiliśmy się skutecznych rozwiązań prawnych, które by temu sprzyjały. Ogłoszona jakiś czas temu abolicja podatkowa dla pracujących na czarno za granicą okazała się niewypałem. Jej procedura była zbyt skomplikowana, a obiecane korzyści nie niwelowały obaw przed drapieżnym fiskusem.

Teraz okazuje się, że osoby, które wracają do kraju z całym dorobkiem życiowym i zagraniczną emeryturą, która nie obciąża ZUS, też narażają się na spore kłopoty. To prawda, że wpadają w pułapkę dlatego, że wcześniej nie zadbały o dokonanie formalności przewidzianych w przepisach, bo ich nie znały.

Organy państwa powinny jednak pomóc im zorientować się w zbyt skomplikowanej materii prawnej, a nie czyhać na ich potknięcia.

Powinniśmy sięgnąć do rozwiązań stosowanych w państwach, które utrzymują doskonałe relacje ze swoją emigracją, a nawet czerpią z tego znaczne korzyści.

Przeczytaj także artykuł: Fiskus ściga emigrantów

Atak Palikota na Millera oznacza, że obaj politycy zaczęli wojnę na wyniszczenie, co inne partie zapewne cieszy
Po słowach, że Leszek Miller ma krew na rękach, SLD i Ruch Palikota nigdy nie usiądą do rozmów o współpracy, dopóki na czele obu partii będą stali obecni liderzy.

Leszek Miller jest politykiem elastycznym i pragmatycznym. Wiele potrafi wybaczyć politycznym adwersarzom. Ale nigdy nie wybaczy Januszowi Palikotowi oskarżenia, że ma krew na rękach, bo jako premier wysyłał żołnierzy do Iraku i Afganistanu, a tym samym jest odpowiedzialny za wszystkich, którzy zginęli na misjach. Bo szef Sojuszu jest najbardziej dumny ze swoich dwóch dokonań politycznych: wprowadzenia Polski do Unii Europejskiej i ścisłej współpracy z Amerykanami w walce z terroryzmem. Dlatego Palikot, atakując go na tym polu i nawołując, by Miller usunął się z życia publicznego, wyhodował sobie śmiertelnego wroga.

Co prawda lubelski polityk nie po raz pierwszy brutalnie atakuje konkurentów politycznych. Ćwiczył to regularnie na prezydencie Lechu Kaczyńskim, ku uciesze większości mediów i dużej części opinii publicznej. Jednak sprawa wysłania polskich żołnierzy do Iraku i Afganistanu oraz tajnych więzień CIA ma zupełnie inny kaliber niż oskarżenia tragicznie zmarłego prezydenta o alkoholizm na podstawie liczby butelek alkoholu zamawianych przez Kancelarię Prezydenta. Miller bowiem nie podjął sam decyzji o uczestnictwie Polaków w tych misjach. Zrobił to przy czynnym udziale prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego (decyzja taka wymaga bowiem akceptacji głowy państwa) i milczącej aprobacie wszystkich sił politycznych. Po ataku na World Trade Center niemal żaden poważny polityk w Polsce nie kwestionował zasadności amerykańskiej interwencji w Iraku prowadzonej pod hasłem walki z terroryzmem. Jeżeli więc ktoś ma krew na rękach, to cała nasza klasa polityczna. Zresztą Miller już przypomniał, że zgodnie z konstytucją decyzję o wysłaniu wojsk za granicę podejmuje prezydent na wniosek rządu.

Podobna sytuacja jest ze sprawą tajnych więzień CIA. Ich istnieniu zaprzeczały solidarnie kolejne rządy, a więc sprawa obciąża po trosze również wszystkich urzędujących po 2005 roku premierów i prezydentów.

Palikot, atakując lidera Sojuszu, pośrednio zaatakował wielu innych lewicowych polityków, z którymi wiązał nadzieje na przyszłość, w tym Aleksandra Kwaśniewskiego. Były prezydent na pewno nie będzie zachwycony szarżą lidera Ruchu Palikota. Jest mało prawdopodobne, by po tym wszystkim chciał się bardziej zaangażować w polityczne projekty polityka z Lublina. A Palikotowi takie zaangażowanie bardzo by się przydało, bo brutalny atak na Millera oznacza rozpoczęcie wojny, po której tylko jedna partia zostanie na scenie politycznej.

Być może ze strony Palikota jest to strategia na przetrwanie, bo obie partie w sondażach bardzo się zbliżyły. Na dodatek w najnowszym sondażu zaufania CBOS Palikot jest daleko za szefem Sojuszu. Ufa mu mniej osób niż Jarosławowi Kaczyńskiemu. A brak zaufania do niego deklaruje prawie co drugi Polak (48 proc. badanych). Trudno się dziwić, że Palikot postanowił zdyskredytować lidera SLD i przechwala się, że lada dzień odbierze mu kolejnego posła. Na lewicy będzie gorąco, bo Miller nie puści tego płazem.

Przyznaję, że się wzruszyłem. Widząc kilka dni temu setki ludzi z biało-czerwonymi flagami na ulicach Budapesztu byłem z nas, z Polaków, dumny. Przynajmniej z niektórych.

Serce mi zabiło żywiej nie tylko dlatego, że moja sympatia do niewielkiego i mówiącego niezrozumiałym językiem narodu naszych bratanków jest nieuleczalna i nieco irracjonalna. Także dlatego, że Węgrzy właśnie teraz wyjątkowo potrzebują wsparcia. Walczą bowiem o wspólną europejską sprawę. O utrzymanie niezależności od biurokratycznej machiny strasbursko-brukselskiej, o prawo do samodzielnego kształtowania zasad życia gospodarczego.

W odpowiedzi Bruksela rozpoczęła nagonkę na Węgry. To najlepszy przykład na to, jak w Unii traktuje się demokrację. Kiedy wygrywa nie ten co trzeba, zaraz zostaje przywołany do porządku. Nawet jeśli – jak na Węgrzech – nowe przepisy są kopiami tych, które stosuje się w innych krajach UE. Bo tak naprawę nie o przepisy chodzi, ale o politykę.

Nie pierwszy raz mamy taką sytuację – jeszcze gorzej potraktowano Austrię, gdy do rządu weszła partia Jörga Haidera. Wówczas kilkanaście państw UE zamroziło stosunki dyplomatyczne z Wiedniem. Eurokraci demonstrowali obrzydzenie do rządów Silvio Berlusconiego (choć silniej uderzyć we Włochy się bali) oraz braci Kaczyńskich (mniej i bardziej oficjalnych gróźb było co niemiara).

Co łączy polityków, których wymieniłem powyżej? Na pierwszy rzut oka – niewiele. Reprezentują różne, czasem sprzeczne tradycje ideowe i zupełnie różny styl uczestnictwa w życiu publicznym. Wszyscy jednak w swoich krajach są zaliczani do politycznej prawicy. To oznacza, że niejako z urzędu są zwalczani przez media i tzw. elity. A że międzynarodówka lewicowych elit jest sprawna, skuteczna, to bez problemu potrafi uruchomić te brukselskie mechanizmy, które są dla niej wygodne.

W odróżnieniu od międzynarodówki chadeckiej, choć przecież jej członkami są Angela Merkel i Nicolas Sarkozy (warto tu przypomnieć: polityk o węgierskich korzeniach). Wszyscy oni, wraz z Viktorem Orbanem i jego partią Fidesz, należą do Europejskiej Partii Ludowej. Tej samej, w której członkostwem i wpływami chlubi się Platforma Obywatelska.

Trzeba przyznać Donaldowi Tuskowi: wspomniał ciepło o Orbanie, gdy Bruksela wszczęła przeciwko Węgrom postępowanie o naruszenie niezależności banku centralnego. Ale teraz, gdy Komisja Europejska już nałożyła finansowe sankcje (zresztą z zupełnie innego powodu, co świetnie pokazuje, że szukano jakiegokolwiek kija), trzeba czegoś więcej niż tylko deklaracji.

Wiem, że bujam w obłokach, ale marzyłoby mi się, aby na trybunie w Budapeszcie obok Orbana stali dwaj Polacy: szef rządu oraz lider opozycji. Aby jednym głosem bronili węgierskiej racji stanu, która jest też naszą racją stanu, niezależnie od partyjnych barw i politycznych poglądów czy gospodarczych przekonań.

W Budapeszcie jednak przemówił tylko Tomasz Sakiewicz, redaktor „Gazety Polskiej”, który – jak sam deklarował – pojechał tam w imieniu kilku prywatnych stowarzyszeń.

Ani Donalda Tuska, ani Jarosława Kaczyńskiego, ani też żadnego innego oficjalnego przedstawiciela Polski i Polaków, nie było. Szkoda.