Robert Mazurek

Zwykle o tej porze, czyli tydzień przed wyborami, słychać głosy intelektualistów zniesmaczonych brutalnością kampanii. A tym razem nie

I to nie tylko dlatego, że to łazienkowska elita sama dała do wiwatu tak, że politykom w pięty poszło. Tym razem jest grzeczniutko. Po prostu szkółka sióstr bronisławianek.

Za to jest całkiem pociesznie. Mój faworyt, Bogusław Ziętek, w kraju cieszy się co prawda poparciem wyłącznie najbliższej rodziny, ale za to chętnie głosowaliby na niego Noam Chomsky, Ken Loach oraz autorytety ze Sri Lanki i Martyniki. A nawet, zaryzykowałbym twierdzenie, wyłącznie oni. Andrzej Olechowski nadal obrażony na rodaków, że nie chcą podarować mu prezydentury, przez aklamację namawia ich teraz, by „wybrali swoją zamożność”. Cóż, skoro oni akurat woleliby wybrać zamożność Olechowskiego, choć niekoniecznie jego samego…

Urzeka również kampania Kaczyńskiego, którego sztab udowadnia, że Jarosław przyda się nie tylko całej Polsce, ale wręcz każdej rodzinie. Wiemy już wszak, że lider PiS jest nie tylko świetnym babysitterem, ale i potrafi sadzić dęby. A sądząc z wyników, jakie zyskuje w zakładach karnych, bandyci boją się go bardziej niż parki rozwścieczonych dobermanów. Nawet jeśli kompetencje te nie przekonają rodaków, by na niego głosować, z pewnością zainspirują jakiegoś wielmożę, by zaproponować mu posadę ochmistrza. Choć nie jestem pewien, czy akurat taki efekt sztabowcy chcieli osiągnąć.

Bronisław Komorowski z kolei pogrążony jest w rozpasanej konsumpcji. Apetyt ma – trzeba przyznać – jak pułk wojska. Bo to nie tylko dziczyzna, co to ją pan hrabia pewnie ma jeszcze zamrożoną, ale i wypady z matką oraz żoną do restauracji, tudzież domowe obiady, którymi nie omieszkał się pochwalić w telewizji. A jeśli chwilowo nie je, to spaceruje. Ale nawet wtedy opowiada o czereśniach.

Jednak najwięcej o Komorowskim powiedział niedawno jego przyjaciel, którego nazwisko w tym miejscu nigdy nie padnie, reklamując marszałka jako osobę „świadomą swojego macierzyństwa”. To piękne. I trzeba przyznać, że dopiero w tym kontekście drugie imię Bronisława Marii nabiera zupełnie innego znaczenia.

Będzie super. Zdaniem speców od politycznego marketingu Polakom jako prezydent potrzebna jest albo superniania, albo supermaczo

I tak też sztaby swych kandydatów pozycjonują. Jarosław Kaczyński miał jak dotąd ledwie dwie ustawki w tabloidach, ale za to obie z dziećmi – a to z bratanicą i jej córkami na plac zabaw chodzi, a to na Pierwszą Komunię z iPodem zawita, a to trzylatka na ręce weźmie. Rozumiem, że wizerunek największego twardziela polskiej polityki trzeba nieco ocieplić, ale jak zrobicie z niego państwo babysitter, to nikt w to nie uwierzy, naprawdę. Bo babysitter, o czym każdy rodzic wie, musi mieć komórkę.

Za to sztab kandydata drugiego postanowił swoje ciepłe kluchy utwardzić i czyni to z podziwu godną konsekwencją, a gdy na drodze do wyrazistego image’u napotyka tenże sztab granicę śmieszności, to pokonuje ją ułańską szarżą. Miły, sympatyczny, wąsaty pan poszedł więc w odstawkę. Przybył supermaczo, który przed niczym się nie cofnie. A to pieprznym żartem rzuci, a to wiejską dziołchę w stroju ludowym obtańcuje, a to Dunki, którym się we łbie przewraca i służą w armii, pieszczotliwie kaszalotami nazwie. A jak, baby do garów, dziczyznę oprawiać!

Pan Bronisław Maria herbu Korczak, grzecznościowo tytułowany hrabią, zwierzęta bowiem lubi, ale tylko dobrze oprawione. Co prawda ostatnio zarówno rodzina, jak i Schetyna sugerują, by na dziczyznę raczej z lunety spoglądał, na co marszałek godzi się niechętnie. Wzrok ma wszak niezły, ale co tam, luneta też się nada. Byle do sztucera ją dobrze przytwierdzić.

O ile sztab 61-letniego Kaczyńskiego odmładza go, pokazując z dzieciarnią, o tyle trzy lata młodszego Komorowskiego trzeba na gwałt postarzyć. Patyny nadać mu mają wizyty w muzeach. Po trzy dziennie. Z pobieżnych rachub wynika, że marszałkowi do zwiedzenia zostało już tylko muzeum kolejnictwa i dymarki. Ale to w Góry Świętokrzyskie trzeba dymać, nie wiadomo, czy się okazja nadarzy.

Tym bardziej że najlepszy skansen miał pod ręką. W Łazienkach.

Głównym kryterium oceny kandydatów stała się w tej kampanii charyzma. Charyzma to owe „coś”, co odróżnia męża stanu od Sławomira Nowaka, to feromon, który brzydkim, grubym i brodatym politykom pozwala uwodzić tłumy.

Charyzmę, jak wiadomo, liczy się w komorach. Większość kandydatów to stworzenia jedno- i dwukomorowe. Ale nie wszyscy. Jest jeden, nazwijmy go Charyzmaczyński, którego szczególną moc zachwala w każdym wywiadzie jego szefowa sztabu. Bez wątpienia słusznie prawi, albowiem egzemplarz ten działał dotychczas jak magnes. Tyle że odwrócony i zamiast przyciągać, wiele opiłków elektoratu odpychał. Czy uda się tę usterkę w krótkim czasie usunąć? – to najciekawsze bodaj pytanie tegorocznej batalii.

Jest też faworyt, kandydat Charyzmatowski, składający się wyłącznie z charyzmy i wąsów. To model nowoczesny, dostosowany do wyśrubowanych przez Hermana Van Rompuya standardów europejskich. Jego charyzma nie oślepiała dotychczas swą mocą, tembr głosu nie zniewalał tłumów. Ale to pozory. Wspomniany Belg też przypomina oponentom bankowego urzędniczynę o charyzmie mokrej ścierki, a jednak został kimś na kształt prezydenta Europy. Nasz Charyzmatowski został kimś na kształt prezydenta Polski.

Szczerze mówiąc, pojawiające się zarzuty, że nie wykazał w czasie żałoby wystarczającej empatii, że nie przeżywał jej choćby tak jak premier, uważam za drugorzędne. Za to za absolutnie przerażającą uważam jego wypowiedź na temat walających się po smoleńskim lesie szczątków. Apelował on o „zachowanie umiaru w tworzeniu atmosfery, że oto gdzieś znaleziono kawałek ubrania”. „To nie jest wielki problem” – oznajmił z wysokości swego urzędu.

Naprawdę byłby pan gotów powtórzyć to na przykład żonie Arama Rybickiego? Że w końcu to tylko mankiet? Albo żonie Grzegorza Dolniaka? Nie rozumie pan, że nie chodzi tu nawet o sentymenty, ale o majestat państwa? Wie pan, panie marszałku, gdyby tam rozbił się air force one, to Amerykanie przeczesaliby im całą gubernię, policzyliby wszystkie wiewiórki i niedźwiedzie.

Rozumiem, że nie ma pan do tego głowy. Że jedzie pan do Moskwy, że pali znicze z Wajdą. Niech pan jedzie, niech pan się jedna, naprawdę. Tylko niech się pan już nie odzywa. Przynajmniej w ten sposób.