Bartosz Marczuk

Wbrew fałszywej histerii opozycji i oporowi związków zawodowych rząd Donalda Tuska dopiął swego i uchwalił podniesienie wieku emerytalnego. Będziemy pracować dłużej, co oddala groźbę głodowych świadczeń i wyższych podatków. Reforma jest jednak rozwodniona – nie odpowiada na wyzwania demograficzne, nie zapobiega niewypłacalności ZUS, mnóstwo w niej nielogicznych i niesprawiedliwych odstępstw, będzie wchodzić w życie prawie przez 30 lat, nie ma również dostosowawczego pakietu na rzecz rodzin oraz osób starszych i młodych.

Ale to ważny moment. Tym bardziej że trudno ekipę Tuska zaliczać do reformatorów. Zazwyczaj płynie z prądem. Poza wygaszeniem przywilejów emerytalnych w 2008 r. ciężko wskazać jakieś fundamentalne zmiany, które zostałyby wprowadzone za jej rządów. No może poza podnoszeniem podatków czy składek ZUS. A jeśli nawet były próby reform (np. sześciolatki w szkołach, deregulacja gospodarki, ograniczenie biurokracji), kończyły się katastrofą.

Czego możemy się teraz spodziewać?

Opozycja będzie zapewne mobilizować siły. To dość groteskowe działanie. Przypomnijmy, że ci, którzy dzisiaj głośno krzyczą o „zdradzie”, sami, gdy zasiadali w rządzie, chcieli wydłużać czas pracy. Premier Jarosław Kaczyński przygotował restrykcyjne wygaszenie przywilejów emerytalnych, a pełnomocnikiem jego rządu wyznaczonym do tego zadania był, wywijający dzisiaj szablą, Ludwik Dorn. Także premier Leszek Miller, który chadza do namiotowego miasteczka, firmował oszczędnościowy plan Hausnera. A tam, jak wół zapisano m.in. propozycję podniesienia wieku emerytalnego. Opozycja zamiast krzyczeć „nie, bo nie”, powinna pokazać realne problemy, którymi rząd się nie zajmuje – politykę rodzinną, aktywizację starszych, bezrobocie, katastrofalną politykę migracyjną, dociskanie fiskalnej śruby, omnipotencję urzędników czy prześladowanie przedsiębiorców.

Platforma może się przestraszyć własnej decyzji. Zacznie się przekupywanie ludzi i cała para pójdzie w gwizdek. Rząd znów będzie tylko administrował i żył na kredyt.

Za kilka lat znów będziemy musieli się zmierzyć z wypłacalnością systemu emerytalnego.

Zmiany są zbyt nieśmiałe. Najlepiej byłoby zbudować jeden wspólny system bez żadnych odstępstw, z minimalną składką i minimalnym świadczeniem w późnej starości. Najlepiej zwrócić ludziom wolność.

Zbij pan termometr, nie będziesz pan chory. Taką receptę na chorobę wymyślił Lech Wałęsa. Teraz taką samą kurację zaleca nam Jacek Rostowski, minister finansów. Radzi prof. Leszkowi Balcerowiczowi, aby zdjął z rogu ul. Marszałkowskiej i Al. Jerozolimskich licznik naszego długu publicznego. Od tego ma się nam zrobić lepiej.  Jeżeli ktoś bije na alarm, gdy sytuacja faktycznie się poprawia, to jest niebezpieczeństwo, że nie będą go słuchali, gdy sytuacja zacznie się pogarszać  powiedział wczoraj, wielce zadowolony z siebie, minister w Radiu RMF FM. Skomentował w ten sposób najnowsze informacje dotyczące naszego zadłużenia, podane przez Eurostat.

Czy rzeczywiście mamy powód do takiej euforii? Nie bardzo. Spójrzmy na dane, które w tak dobry nastrój wprawiają ministra. Nasze zadłużenie w stosunku do PKB wciąż rośnie. W 2008 r. dług publiczny wynosił 47,1 proc. PKB, a w ubiegłym roku już 56,3 proc. Przekroczyliśmy zatem tzw. drugi próg ostrożnościowy i tylko przez księgowe sztuczki ministra nie musimy wprowadzać planu sanacji naszych finansów. Żeby było obrazowo. W 2008 r. nasze zadłużenie wynosiło 600,1 mld zł, w ubiegłym roku już 859 mld zł. Różnica wynosi, bagatela, prawie 260 mld zł. Ten dług będziemy musieli spłacić. I to z odsetkami.

Co gorsza, zadłużamy się mimo skoku na pieniądze w OFE i podwyżki podatków  w górę poszedł m.in. VAT, zamrożone są progi podatkowe. W efekcie państwo, czego także dowodzi lektura danych unijnego biura statystycznego, coraz bezwzględniej egzekwuje od nas wypracowane przez nas bogactwo. W 2009 roku przez urzędnicze trzewia przechodziło 37,2 proc. naszego PKB, w ubiegłym roku  już 38,5 proc.

Prof. Leszek Balcerowicz uruchomił licznik długu, aby przestrzegać nas przed życiem na kredyt. Nie ma chyba większego problemu współczesnych gospodarek. Wiara, że da się bez końca zadłużać i żyć na koszt dzieci i wnuków, posypała się, szczególnie w Europie, jak domek z kart. Wciąż, właśnie dlatego, stoimy raz bliżej, raz dalej krawędzi przepaści.

Minister Rostowski najwyraźniej uznaje, że Polska jest już bardzo daleko od ziejącej czarnej dziury. Tyle tylko, że nie chcą zgodzić się z tym fakty, a zaklinanie rzeczywistości  zdejmijcie licznik długu, a przestaniemy być dłużnikami jest jak wiara dziecka w to, że jak zamknie oczy, to znikną strachy.

Wyspa Utoya i Anders Breivik stają się kolejnym symbolem upadku naszej cywilizacji. Człowiek, który z zimną krwią zamordował 77 osób, stał się celebrytą i wyjdzie z więzienia – jeśli dostanie maksymalną karę – jako 53-latek.

Jak wytłumaczyć rodzinom ofiar ten spektakl niemocy? Jak pojąć tak głęboką niesprawiedliwość? Jak poradzić sobie z odpowiedzą na pytanie, co się stanie, jeśli ten człowiek znów pojawi się wśród nas? Jak się nie bać, że w jego ślady pójdą inni?

Wszystko to dzieje się w Europie, która w przeszłości miała siłę zarażać swoimi wartościami niemal cały świat. Teraz stajemy się bezradni nawet wobec oczywistych zbrodni. Wstydzimy się – w imię źle pojmowanej poprawności – wartości, które budowały europejską potęgę. Krzyża, wolności, rodziny, odpowiedzialności, wiary w prawdę i własną zaradność, przekonania o naszej niepowtarzalności, mocy czerpanej z dekalogu.

Na własnym ciele sami hodujemy urodzonych morderców z filmu Olivera Stone’a. Skutki tego chocholego tańca będą nawet gorsze niż kolejny mord kogoś, kto pójdzie w ślady „sławnego” Norwega. Tracimy siłę przekonywania do naszych racji, a tym samym rozwoju, wiary we własny sukces, asymilowania imigrantów. Dowodzą tego choćby doświadczenia zamachów w Londynie, Madrycie czy Tuluzie. Dokonywali ich ludzie urodzeni w tych krajach, w imię obcych ideologii. Dlaczego? Bo Europa, bez wartości, nie ma młodym nic do zaoferowania. Szukają ich zatem gdzie indziej. To dowód na naszą słabość.

Antropologia podpowiada, że we wszystkich zbadanych kulturach na świecie istnieją cztery wspólne cechy – trzy z nich to tabu, czwarty to religia. A zatem nie wolno bez powodu zabijać, zabierać czyjegoś mienia i wiązać się z rodzeństwem. Wszystkie kultury wierzą też w jakąś formę Boga (nawet świeckie – stąd kult jednostki).

Nasza cywilizacja, w której debatuje się już na przykład na temat dopuszczania mordów na urodzonych dzieciach, w której ze zbrodniarza robi się normalnego obywatela, a chrześcijaństwo traktuje się jak zabobon, zmierza ku upadkowi. Przekracza granice, które są nieprzekraczalne. Rzym płonie.

Wyludniamy się, tracimy siłę. To, o czym do tej pory słyszeliśmy w formie przestróg ekspertów i traktowaliśmy jako pieśń przyszłości, staje się właśnie faktem.

GUS podał wczoraj serię ogromnie niepokojących danych. Powinny być mocnym uderzeniem w głowy polityków, aby zajęli się wreszcie prawdziwymi, a nie wydumanymi problemami.

Z kraju wyjechało prawie 1,3 mln Polaków. Za granicą są już ponad rok, marne szanse, że wrócą. W ciągu zaledwie 10 ostatnich lat o ponad 1,5 mln zmniejszyła się liczba osób do 17 lat, a o prawie 1 mln wzrosła liczba osób starszych. Na dokładkę wciąż dzieci rodzi się jak na lekarstwo. Mało? To jeszcze najnowsze dane, które prezentuje CIA Factbook: Polska zajmuje obecnie 209. miejsce – na 222 sklasyfikowane kraje świata – pod względem wskaźnika dzietności.

Na ustach polityków polityka rodzinna, troska o demograficzne wyzwania czy o los obywateli przed wyborami zajmują zwykle poczytne miejsce. Później o tym cicho. Co gorsza coraz częściej do głosu dochodzą głosy atakujące i osłabiające rodzinę, małżeństwo, tradycyjne wartości. Mamy np. wysyp pomysłów na związki partnerskie czy atak na Kościół.

To tematy zastępcze, nijak mające się do realnych wyzwań. Te są gdzie indziej. Polacy nie mają dzieci i emigrują, bo czują się dyskryminowani przez własne państwo. Mówią do siebie nie bez racji: jeśli założysz firmę – zniszczy się kontrola fiskusa czy ZUS, urodzisz dziecko – dostaniesz 1000 zł jałmużny, ale nie zapiszesz go do lekarza czy  przedszkola, gdy twoja sprawa trafi do sądu – na rozstrzygnięcie poczeka kilka lat, jeśli zetkniesz się z urzędnikiem – potraktuje cię jak oszusta lub intruza. Ta litania zdaje się nie mieć końca.

To wszystko powoduje, że państwo staje się nam obce, wręcz wrogie. Po ponad 20 latach od odzyskania niepodległości czas gruntownie się nad tym zastanowić. Bo to właśnie fatalnie zorganizowane państwo jest głównym hamulcowym naszego rozwoju. Jeśli się to nie zmieni, czeka nas stagnacja oraz pogłębiająca się i szkodliwa migracja obywateli w dychotomiczny świat my – oni.