Marek Magierowski

Nad felietonami Katarzyny Wiśniewskiej, „specjalistki” od Kościoła w „GW”, nie znęcałem się z premedytacją. Bo kobieta, bo ileż można pisać o „Wyborczej” i jej obsesjach, bo tyle było ciekawszych tematów. Jednak poniższa perełka błyszczy światłem tak oślepiającym, że nie sposób przejść obok niej obojętnie.

Katarzyna Wiśniewska, „Gazeta Wyborcza”, „Czy prawdziwy Polak może być dumny z Nergala”

Telewizja publiczna „zakpiła z chrześcijan w Polsce i z tego co jest korzeniem polskiej tożsamości” – stwierdził ks. Henryk Zieliński w „Idziemy”. Naczelny tygodnika zdenerwował się na TVP, ponieważ Adam „Nergal” Darski, lider zespołu Behemoth został jurorem muzycznego show Dwójki „The Voice of Poland”.

Duchownych oburza, że Nergal na koncercie w gdyńskim klubie podarł Biblię i nazwał ją kłamliwą księgą. Było to coś w rodzaju zapowiedzi utworu Behemotha o Jerozolimie. W sierpniu sąd uznał, że Nergal nie popełnił przestępstwa z art. 196 kodeksu karnego (obraza uczuć religijnych), bo to co zrobił „było swoistą formą sztuki wpisaną w stylistykę grupy Behemoth”.

Ale ks. Zielińskiego sąd nie przekonuje: „Chrześcijaństwo nie jest czymś dodanym do polskiej rzeczywistości, ale tym co ją tworzyło i tworzy. Dlatego każda próba wyśmiania, zawstydzenia i wykluczenia milionów ludzi z prawa do godnej obecności w życiu publicznym jest osłabianiem Polski”.

Nie rozumiem, jak obecność Nergala w TVP miałaby wykluczać chrześcijan? Chyba że wykluczy ich sprzed telewizora – bo pobożny katolik powinien w tym czasie zmienić kanał, a najlepiej zaprotestować wychodząc na spacer. I kto chce może tak zrobić. Jestem chrześcijanką i nie czuję się ani wykluczana ani obrażana przez artystyczne działania Nergala. A w TVP nie będzie darł Biblii, ale oceniał wokalistów. Poza tym w naszym kraju mieszkają też ludzie, których tożsamość nie jest katolicka, ale nie przestaje być przez to polska (to możliwe!). (…)

Nie wiem, czy ks. Zielińskiego bardziej zajmuje Nergal czy kampania wyborcza, ale tak się składa, że jednym z naszych najlepszych towarów eksportowych jest… grupa Behemoth. Za granicą zespół Nergala odnosi gigantyczne sukcesy. Może warto być dumnym z czegoś innego niż z rodzimego katolicyzmu i patriotyzmu?

Zawsze, gdy natrafiam na podobne teksty, wydaję się z siebie zduszony okrzyk: „To chyba są jakieś jaja!”

Od wielu lat towarzysz Wiśniewska w pocie i znoju oddaje się dziełu odnowy polskiego katolicyzmu. Jest najbardziej gorliwą reformatorką Kościoła od czasów Lutra (i nie chodzi mi wcale o Lutra Kinga). Otóż Wiśniewska chciałaby, aby Kościół w Polsce zaakceptował aborcję, pobłogosławił związki homoseksualne, skasował celibat, odprawiał rozwody, udzielał komunii ateistom, nie bajdurzył o Zmartwychwstaniu, nie straszył ludzi piekłem i uznał naukowo udowodniony fakt, że pedofilia występuje wyłącznie wśród księży katolickich.

Ot, takie drobne korekty w dotychczasowym nauczaniu Watykanu.

Ale Wiśniewskiej jest najwyraźniej mało. Domaga się teraz, by hierarchowie odczepili się od satanistów i chce, żeby polscy katolicy byli dumni z Nergala. Ksiądz Zieliński nie może się oburzać na profanowanie Biblii, bo przecież sąd uznał, że Biblię profanować można do woli. No i trzeba popierać Nergala, bo jego grupa odnosi sukcesy za granicą i jest naszym najlepszym towarem eksportowym.

Wiśniewska, delikatnie rzecz ujmując, troszeczkę się pogubiła. Wydaje się biedaczce, że katolicy będą się przejmować wyrokiem jakiegoś sędziego. Że będą przytakiwać Nergalowi, mówiąc: „Cóż, sąd przyznał mu rację, więc pewnie może bezcześcić Pismo. Trudno”. I że będą z niego dumni, bo jest „naszym towarem eksportowym”.

Pani redaktor określa się w tekście jako chrześcijanka, ale z chrześcijaństwa rozumie chyba tyle co słynna piosenkarka Madonna, która – jak donoszą portale plotkarskie – po zerwaniu z Kabałą zainteresowała się Opus Dei. Ale Madonna przynajmniej nie pisze naszpikowanych bzdurami felietonów. Tego już bym nie zniósł.