Latem 2009 r. Dani Jarque, 26-letni kapitan Espanyolu Barcelona, trenował ze swoim zespołem na zgrupowaniu pod Florencją.
8 sierpnia zadzwonił do swojej narzeczonej. W pewnym momencie wypuścił telefon z ręki i osunął się na podłogę. Atak serca. Mimo reanimacji, Jarque zmarł.
Dziewczyna piłkarza była w ósmym miesiącu ciąży.
W pogrzebie Daniego uczestniczyło 14 tysięcy ludzi. Na stadionie Espanyolu jego imieniem nazwano wejście nr 21 – taki numer Jarque nosił na koszulce.
Kibice czczą jego pamięć na swój sposób: w 21. minucie każdego meczu na Estadi Cornella-El Prat rozbrzmiewają oklaski.
W niedzielę 11 lipca 2010 r., ok. godz. 23, Andres Iniesta huknął z prawej nogi i dał Hiszpanii mistrzostwo świata. Pobiegł w róg boiska, ściągając po drodze koszulkę. Pod spodem miał drugą, a na niej staranny napis:
„Dani Jarque, siempre con nosotros”. Dani Jarque, zawsze z nami.
Za ten gest Howard Webb pokazał Inieście żółtą kartkę, bo każdy sędzia jest zaprogramowany na karanie piłkarzy obnażających się podczas meczu. Hiszpanie powiedzieliby o Angliku: „imbécil”. Albo raczej: „hijo de puta”, bo w takich sytuacjach południowcy zazwyczaj wypominają sędziemu profesję matki.
Na szczęście (dla Webba) mało kto tę kartkę widział.
Iker Casillas miał w tym momencie oczy zasłonięte rękawicami, bo ryczał jak bóbr, chociaż do końca dogrywki zostało kilka minut i trzeba było jeszcze trochę pobronić. Ale on już wiedział…
16 czerwca 2010 r. Hiszpania jest w szoku. Wielki faworyt przegrywa pierwszy mecz mistrzostw ze Szwajcarią. Kto jest winien? Oczywiście, kobieta.
Sara Carbonero przyjechała do RPA jako reporterka telewizji Telecinco. 25-letnia szatynka o lazurowych oczach uznana w zeszłym roku przez amerykański magazyn FHM za „najbardziej seksowną dziennikarkę sportową świata” jest też dziewczyną Ikera Casillasa. Przed meczami stoi za jego bramką. Po meczach robi z nim wywiady. Krótko mówiąc: rozprasza go. To przez nią Hiszpania przegra kolejny mundial, ani chybi. 11 lipca, ok. godz. 23:30. Sara Carbonero, z policzkami pomalowanymi w czerwono-złote barwy, przeprowadza ostatnią rozmowę turnieju z kapitanem reprezentacji. „Powiedz, jak się czujesz” – zaczyna Sara, niezbyt oryginalnie, a Iker odpowiada równie błyskotliwie: „Co mam ci powiedzieć. Jestem szczęśliwy… Chciałbym podziękować rodzicom, przyjaciołom….”. „Porozmawiajmy trochę o meczu” – wtrąca Sara, po czym Iker odsuwa jej mikrofon i przed 15 milionami telewidzów całuje ją tak, że chowają się wszystkie wenezuelskie telenowele. „No to pa, lecę” – żegna się najlepszy bramkarz mundialu, a z ust skonsternowanej Sary pada tylko skromne: „Oj, mamusiu…”.
Dani, Andres, Iker, Sara.
Dramat, łzy, wzruszenie, nadzieja, wściekłość, zwątpienie, euforia, miłość. Po prostu futbol.
