Marek Magierowski

Jeżeli chcemy pozbyć się prawicy z tego czy innego kraju należącego do Unii Europejskiej, należy wykonać następujące czynności:

1. Czekamy na dogodny moment, tzn. wyborcze zwycięstwo lewicy w danym kraju.

2. Przez kilka lat dopieszczamy lewicowy rząd, dając mu miliardowe pożyczki, przymykając oko na brak reform i naruszanie wolności słowa. Witamy premiera takiego kraju na szczytach unijnych, poklepując go i uśmiechając się do niego serdecznie.

3. Czekamy, aż ów premier ostatecznie doprowadzi swój kraj do ruiny.

4. Gdy lewica odchodzi w niesławie, a władzę w demokratycznych wyborach zdobywa prawica, witamy nowy rząd. Chłodno.

5. Kiedy nowy premier przeprowadza drastyczne reformy, starając się ratować kraj przed bankructwem, zaczynamy kręcić nosem.

6. Kiedy ten sam premier wprowadza podatek od banków, głośno się oburzamy (zapominając na chwilkę, że sami przed chwilą obrzucaliśmy światową finansjerę błotem i proponowaliśmy obciążenie jej stosownym podatkiem)

7. Czekamy na każde potknięcie prawicowego premiera, szczególnie w zakresie wolności mediów (zapominając na chwilkę, że sami potrafimy zadzwonić do naczelnego gazety i ochrzanić go z góry na dół za jakiś nieprawomyślny materiał – pozdrowienia dla prezydenta Sarkozy’ego!)

8. Wszelkie zmiany w prawie, przeprowadzane przez prawicowy rząd, traktujemy jako „zagrożenie dla demokracji”.

9. Okraszamy naszą krytykę słowem „faszyzm” i przypominamy, jak do władzy dochodził Hitler.

10. Nagłaśniamy wypowiedź każdego Wybitnego Europejskiego Intelektualisty, który wyrazi swoje zaniepokojenie „rozwojem sytuacji” w kraju rządzonym przez prawicę. Oraz równie zaniepokojonych lewicowych polityków danego kraju, tych samych, którzy doprowadzili go do ruiny.

11. Odmawiamy kolejnych pożyczek.

12. Z nieukrywaną Schadenfreude witamy obniżenie ratingu danego kraju do poziomu śmieciowego (zapominając na chwilkę, że sami niedawno potępialiśmy w czambuł działalność agencji ratingowych)

13. Zaczynamy przebąkiwać o konieczności stworzenia rządu „technicznego”

14. Urządzamy seansik nienawiści w Parlamencie Europejskim.

15. Sugerujemy wprowadzenie sankcji.

16. Odpowiednio stymulujemy frustracje obywateli danego kraju. Czekamy, aż tłumnie wylegną na ulicę, protestując przeciwko rządom prawicy.

17. Naciskamy i powtarzamy do znudzenia, że konieczne są wcześniejsze wybory.

18. Łamiemy kark prawicowemu premierowi, który godzi się na wszystkie warunki w zamian za kredyt z MFW.

19. Gratulujemy zwycięstwa w przedterminowych wyborach lewicy.

20. Przez kilka lat dopieszczamy lewicowy rząd, dając mu kolejne pożyczki…

Autor jest komentatorem tygodnika „Uważam Rze”

Kilka dni temu prezydent Francji zapowiedział wprowadzenie podatku od transakcji finansowych (tzw. podatku Tobina), nawet jeśli inne kraje się na to nie zgodzą.

Tę zaskakującą deklarację złożył tuż przed dzisiejszym spotkaniem z Angelą Merkel. Niemcy, najważniejszy partner Francji w Europie, także są za ustanowieniem nowego podatku, ale chcą w tej sprawie ogólnounijnego kompromisu. Pani kanclerz musiała być zatem zaskoczona propozycją francuskiego przywódcy.

Najciekawsze w tej historii jest jednak to, iż Nicolas Sarkozy w 1999 roku mówił… coś dokładnie odwrotnego. Podczas jednego z programów telewizyjnych stwierdził:

Podatek Tobina to absurd. My go wprowadzimy, a potem okaże się, że żaden inny kraj tego nie zrobi. Jeśli wprowadzimy go we Francji, dziesiątki tysięcy ludzi straci pracę. Nie rozumiecie, że świat się zmienił? Świat stał się jedną, wielką wioską. Za każdym razem, gdy karzemy podatkiem ludzi, którzy chcą się bogacić, pomagamy bogacić się innym. Nie potraficie zrozumieć, że kolejne regulacje i podatki przynoszą skutki odwrotne od zamierzonych. Obudźcie się w końcu, świat się zmienił.

Dzisiaj ten sam Sarkozy chce wprowadzić ów podatek, który podobno „przyniesie skutki odwrotne od zamierzonych”.

Czyżby świat zmienił się raz jeszcze? A może pan Sarkozy po prostu – pardon my French – rżnie głupa?

Poniżej fragment wspomnianej dyskusji:

Sarkozy o podatku Tobina

Autor jest komentatorem tygodnika „Uważam Rze”