Tak jak Andrzej Celiński w poniedziałek u „Tomasza Lisa na żywo”: „Społeczeństwo jest zmęczone rzeczywiście prawdziwą polityką. To jest przykre, ale tak jest. Społeczeństwo chce mieć święty spokój, żeby mu głowy nie zawracać”.

Problem w tym, że mimo tak mądrej diagnozy nie przestają zawracać głowy. Może za mało czytają?

„Gdybyśmy, jako politycy, czytali to, co się na nasz temat pisze w Internecie…” – westchnął tylko Andrzej Dera (PiS) w „Rozmowie bardzo politycznej”. A mnie się wydaje, że politykom dobrze by zrobiło, gdyby poczytali, co myślą o nich internauci. Przecież to też wyborcy, co swego czasu docenił nawet prezes Prawa i Sprawiedliwości. A propos, dowódca PiS zmusił swoją armię do przeczytania listu i obejrzenia wywiadu nakręconego ukrytą kamerą.

Zarówno słowem pisanym, jak i mówionym prezes przywołał wszystkich do porządku. Niestety, szykują się kolejne zastępy banitów, jednym z nich będzie na pewno Zbigniew Girzyński, który w te słowa odezwał się do Tomasza Lisa: „Wybaczy pan, panie redaktorze, ale nie mam w zwyczaju chodzić za takimi czy innymi politykami, także za panem premierem Kaczyńskim, i sprawdzać, jakie on ma doświadczenia z restauracji sejmowej”.

Nazwanie wodza „takim czy innym” to już skandal, ale jeszcze gorszy jest fakt, że Girzyński za Kaczyńskim nie poszedł do restauracji, a za Niesiołowskim i owszem: „Gdyby pan marszałek Niesiołowski na sali posiedzeń, jak prowadzi obrady, zachowywał się tak jak w restauracji, nigdy nie miałbym do niego zastrzeżeń”.

Coś czuję, że poseł G. wyląduje w partii na zmywaku.

„Dlaczego takie programy jak ten to są jakieś anomalie w telewizji?” – pytała Magdalena Środa. Wyjaśniam, że pani profesor miała na myśli program „Babilon”, w którym właśnie występowała, a działo się to w ostatnią sobotę 2009. Jak napisano na planszy, Magdalena Środa to „filozofka, etyk, feministka”. I od razu muszę zaprotestować w obronie parytetów językowych. Skoro Magdalena Środa jest filozofką i feministką, to dlaczego nie jest etyczką, tylko etykiem?

A co zdaniem feministki jest telewizyjną normą? „Ja w telewizji widzę czwórki panów, które idą jedna za drugą, jedna za drugą, a to są jednak środowiska opiniotwórcze” – odpowiada.

W tej kwestii zgadzam się z filozofką i też nie lubię tych czwórek, zwłaszcza gdy w jednym zaprzęgu pędzą bez opamiętania Grzegorz Napieralski, Joachim Brudziński, Eugeniusz Kłopotek i Stefan Niesiołowski. Ale sama pani profesor przyznaje, że to jednak są środowiska opiniotwórcze – każda partia ma takie, na jakie zasługuje.

Występująca w „Babilonie” Jolanta Kwaśniewska (na planszy m.in. „prezenterka TVN Style”) wspominała Kongres Kobiet i kombatanckie czasy walki o parytet: „To były dwa takie dni, które może nie wstrząsnęły światem, ale na pewno wstrząsnęły naszą polską sceną polityczną”.

W tej sytuacji prognoza na rok 2010 jest łatwa – polska polityka będzie wstrząśnięta, nie zmieszana. A ile będzie dni, ile nocy, to się jeszcze zobaczy. Negocjacje o parytety rozpoczęte.

Skąd kolejna złota myśl w dorobku eurodeputowanego z PiS? Choć trudno w to uwierzyć, zainspirowała go konwencja Sojuszu Lewicy Demokratycznej. Chodziło przede wszystkim o powrót syna marnotrawnego.

Cymański był nawet gotów sprawdzić, czy partia przygotuje dla Leszka Millera taką ucztę, jak biblijny ojciec synowi marnotrawnemu. O ucztę w największej partii lewicowej można być spokojnym. Warto jednak towarzyszom przypomnieć, że marnotrawny był młodszym synem, do SLD natomiast wracają coraz bardziej zabawni staruszkowie, to absolutny polityczny ZBoWiD.

Poza tym nie zapominajmy, że cała akcja z wielkim finałem, czyli zwycięstwem lewicy, rozegrała się we śnie Aleksandra Kwaśniewskiego. Swoją drogą, to ciekawe, że jak tylko była głowa państwa powiedziała, że miała sen, nagle wszyscy politycy przyznają, że śnią, np. Eugeniusz Kłopotek o kobiecie prezydencie.

Z nieukrywaną troską o opozycję w sprawie konwencji SLD wypowiedział się rzecznik rządu: „Niektóre wystąpienia brzmiały tak, jakby koledzy z poważnego kandydata i poważnej imprezy robili sobie żarty – mówił. – Momentami było zbyt wesoło i w konwencji zbyt kabaretowej”. Na miejscu Pawła Grasia ostrożniej wypowiadałbym się o poczuciu humoru opozycji, bo naród zapyta o sukcesy władzy na tym polu. I co? Zostanie czarny humor afery hazardowej i śmiech przez łzy deficytu budżetowego.

Żeby rozwiać wszelkie wątpliwości głos zabrała w środę w TVN 24 pani minister pracy i polityki społecznej: „Emerytura wprost będzie zależała od długości pracy i wysokości składkowanej składki”. I nareszcie wiadomo, że nasze składki dzielą się na składowane i nieskładkowane. Komu jakie przypadną zadecyduje ZUS, jak będziemy starzy.

Jolanta Fedak ujawniła przy okazji kulisy pracy rządu: „Polityka to nie jest piaskownica, my się absolutnie nie kłócimy, a nawet osobiście sądzę, że bardzo się lubimy”. Tak pani minister oceniła swój związek z ministrem Michałem Bonim. Natomiast źle się układa z szefem innego resortu: „Co tam opozycja – najgorszy jest minister finansów” – powiedziała Fedak w imieniu wszystkich ministrów pracy na świecie.

Na szczęście Polska miała w swojej historii geniusza finansów, który pojawił się w czwartek w „Kropce nad i”. Poznacie go od razu po skromności i takcie: „To, że ten kryzys był, to myśmy wiedzieli i dlatego proponowaliśmy – niektórzy światli ekonomiści – odreagowanie w inny sposób”. Jeden jest tylko tak światły ekonomista nad Wisłą – tak, Grzegorz Kołodko! To dżentelmen w każdym calu, który do redaktor prowadzącej zagadał: „Co się pani tak ciska i popada w skrajności. Złość piękności szkodzi, a już karnawał idzie.”

Były wicepremier lubi też słuchać swoich krytyków: „To mi się wtedy uszy wydłużają i oczy otwierają. Ja wtedy chłonę.”

Do tej pory znałem tylko jedną postać, której najpierw wydłużał się nos, a pod koniec opowieści właśnie uszy. I w efekcie bohater zamienił się w… Ale to tylko bajka.

Ale zaraz naszły mnie wątpliwości, bo jak znam niemiecki ordnung, to w charakterze klawisza z pewnością zatrudniliby tę samą stewardesę, od której wszystko się zaczęło. Od rana do wieczora podawaliby catering Lufthansy. I nawet nikt nie słyszałby z kazamatów zaodrzańskich wołania Jana Rokity: „Niemcy mnie biją i żywią”. Idąc dalej tropem rady Jarosława Gowina doszedłem do wniosku, że właściwie my wszyscy, Polacy, powinniśmy w duchu solidarności z niewinnym Janem R. zgłosić się do niemieckich więzień w celu odbycia kary za rodaka. W końcu miesiąc to tylko dwa tygodnie po dwa dni, a kto w PRL nie był zatrzymany na 48 godzin… Jak tak zjednoczeni i wolni obywatele Unii Europejskiej runiemy do niemieckich ciup i aresztów, to cały ich system penitencjarny i sądowniczy rozsypie się się tak, jak nasz się zawalił z powodu nadmiaru więźniów. A Jan Maria Rokita wolnym będzie!

Zacznijmy od poprzedniej głowy państwa, która z rozrzewnieniem wspominała swój kostium: „Ta prezydentura tak skrojona – wiem coś o tym, bo w tym garniturze siedziałem całkiem długo – jest naprawdę dobrym instrumentem, żeby Polska rozwijała się dalej” – mówił zadowolony Aleksander Kwaśniewski u „Tomasza Lisa na żywo”. Stroje skrojone były pewnie na miarę, ale nie da się powiedzieć, żeby wyszedł z tego Pierce Brosnan w Vistuli & Wólczance. Może dlatego, że pan prezydent zbyt długo w tym garniturze chodził i się zużył.

Z kolei pan premier Oleksy był łaskaw przypomnieć siebie w roli Józefa Boleściwego: „Byłem premierem w czasach, gdy wszystko było zbyt obolałe po Polsce Ludowej” – ze smutkiem opowiadał w poniedziałkowej „Kropce nad i”. Tylko z tego, co pamięta publiczność, w trakcie swojego panowania, Józef O. radykalnie Peerelu nie krytykował.

Nietuzinkowe są refleksje nestorów lewicy o współczesnej scenie politycznej. Kwaśniewski uderzył w ton proroczy: „Ja przestrzegam wszystkie rządzące partie, że oto partia, która dzisiaj ma 50 procent w sondażach, będzie nami rządziła tysiąc lat i nic jej nie zaszkodzi, ani jedna afera, ani dziesiąta. To się nikomu nie udało.”

Oleksy zaś zajął się medycyną ludową: „Społeczeństwo jest zaszczepione enzymem adoracji Donalda Tuska”.

Oj panowie, czy przypadkiem nie zazdrościcie tym, którzy ciągle są w grze.

O tym, że są całkowicie zbędni udowodniła Elżbieta Jakubiak (kobieta) zabierając głos prowadzącemu Piotrowi Marciniakowi (mężczyzna) w sobotnim programie „Babilon”. Była minister prezydenckiej kancelarii musiała wyłączyć pana redaktora, żeby oświadczyć: „Reformatorzy w PiSie to są ci ludzie, którzy poważnie przygotowują program partii z konkretami. Dlatego, że jeśli mówimy o tym, że jesteśmy opozycją, to powinniśmy mieć ciało doradcze — nie jesteśmy jedyni mądrzy. Politycy są do tego, żeby korzystać z wiedzy profesorów.”

Te epokowe słowa pewnie by się nie przebiły, gdyby nie temperament pani poseł. A dzięki niemu Polacy dowiedzieli się o dwóch fundamentalnych rzeczach. Po pierwsze, Prawo i Sprawiedliwość nie jest jedynie mądre, czy – mówiąc precyzyjniej – oprócz PiS są jeszcze inni niegłupi. Druga wiadomość jest jeszcze ważniejsza: partia Jarosława Kaczyńskiego przeprasza się z wykształciuchami, bo profesura bez wątpienia się do nich zalicza.

Wyjaśnić muszę, że Elżbieta Jakubiak zamknęła Marciniakowi usta, bo ten (powołując się zresztą na „Rzeczpospolitą”) insynuował, że reformatorzy w PiS chcą odsunąć miłościwie panującego prezesa. Pani poseł informując opinie publiczną o totalnej demokracji panującej w jej partii wyliczała: „Frakcja Marka Jurka, Dorna, słynni muzealnicy, ziobrzyści. To wszystko funkcjonuje. ” Oczywiście szanowna pani, ale w większości już poza PiS-em.

„Świat jest naprawdę bogaty w intrygi i one są nawet tu i teraz. Problem jest tylko w tym, czy my rozmawiamy poważnie, nawet w salonie z różowymi poduszkami, czy bawimy się w sensacyjne informacje. ”

Zgadza się. Świat jest pełen intryg, a ten różowy zupełnie beznadziejny.

Do łykania wrócę na koniec, a tymczasem znów oddam głos szefowi Biura Bezpieczeństwa Narodowego, który nieoczekiwanie zaczął się troszczyć o bezpieczeństwo członków rządu: „Ja bym się o ministra Sikorskiego zaczął bać, bo przegonił premiera”.

Z jeszcze większą troską prezydencki minister mówił o niesamowitej przemianie szefa rządu: „Ja słyszę głos premiera, który nagle zamienił się w rzecznika prasowego prezydenta. Nawet dzisiaj, w trakcie konferencji prasowej, mówiąc o tym, że pan prezydent jest zwolennikiem czegoś albo nie jest zwolennikiem”.

Zamiana jednej osoby w drugą, a zwłaszcza urzędującego premiera w rzecznika prezydenta, to już jest materia bajkowa, do której nieuchronnie zmierzamy. „Co to znaczy być przyrodnią siostrą Kopciuszka?” – jak zwykle dociekliwie pytała Monika Olejnik. „To jest bajka przecież, wszyscy ją znają” – unikał odpowiedzi Szczygło. „A może być Kopciuszek rodzaju męskiego?” – seksistowsko naciskała pani redaktor. „No jeżeli przyrodnia siostra Kopciuszka jest rodzaju męskiego, to i Kopciuszek może być” – definitywnie kropkę nad i postawił pan minister.

A teraz, drogie dzieci, po wysłuchaniu opowieści o złym premierze, który zamienił się w rzecznika prezydenta, i Kopciuszku, co był mężczyzną, odpowiedzcie proszę, co łyknął autor tych bajek.

„Dopóki wojna dwóch pałaców — dużego i małego — toczyła się o krzesełko w Brukseli czy o samolot, to przybierało trochę ton kabaretowy, żenującą sytuację” — powiedział Bartosz Arłukowicz, wschodząca gwiazda medialna SLD, która ze zdziwieniem zauważyła, że teraz w batalię włączyły się tajne służby.

Z kolei Joachim Brudziński, nieco już wyblakła gwiazda PiS, walkę obu okazałych budynków widzi bardziej jednostronnie: „Ta agresja najczęściej idzie w jedną stronę — z tego pałacu zwanego mniejszym pałacem, czyli z otoczenia pana premiera Tuska i często jest tak, że rzuca się przysłowiowym kamieniem w kierunku prezydenta RP i jego najbliższego otoczenia i mówi się o awanturze.”

Żeby batalię osadzić w kontekście historycznym warto przypomnieć, że rywalizuje budynek Korpusu Kadetów im. Aleksandra Suworowa (Rada Ministrów) z siedzibą namiestników carskich w Królestwie Polskim (Pałac Prezydencki).

Ale najbardziej zastanawiające jest to, że w obecnej sytuacji w Polsce całkowicie niemożliwa jest jakakolwiek rewolucja. Bo w trakcie rewolucji to lud zdobywa pałace, a teraz one walczą ze sobą. Choć kwestią otwartą jest, czy wygra ten duży z małym władcą w środku, czy mniejszy z roślejszym we wnętrzu.

Temu wysokiemu urzędnikowi państwowemu nie podoba się, jak to państwo funkcjonuje: „Coś niecoś się zacina w strukturach państwa, i to wynika nie tylko z charakteru osób, które te funkcje sprawują”. To całkowicie podważa argumentację PO, że Lech Kaczyński ma trudny charakter i dlatego współpraca z nim się nie układa.

Wicepremier konsekwentnie bronił pana prezydenta: „Taki jest, niestety, ustrój obecnie obowiązujący, że prezydent ma zapisaną rolę hamulcowego”. Od 20 lat nie słyszałem argumentacji, że winny jest ustrój, a tu proszę. Ale najbardziej o zbliżeniu Pawlaka do głowy państwa świadczy ostatni cytat: „Nie ma powodu, żeby prezydenta skubać po kawałku”. Na skubaniu to partia chłopska zna się naprawdę znakomicie i ciekawe, co z rywalizacji premiera z prezydentem skubnie dla siebie.