Piotr Kościelniak

„Świńska grypa jest łagodniejsza niż przewidywano. Można powiedzieć, że mamy pandemię, tyle że przeziębienia” — powiedział dr Paweł Grzesiowski z Narodowego Instytutu Leków w rozmowie z Aleksandrą Stanisławską w sobotnio-niedzielnej „Rzeczpospolitej”.

Jeśli tak, to ja chciałbym wiedzieć, po co było gromadzić lek Tamiflu (jeszcze na epidemię ptasiej grypy), po co narady w centrach zarządzania kryzysowego, po co nam wreszcie szczepionka (na świńską grypę jeszcze nie ma, ale są już kraje, które zapowiadają, że gdy będzie, zaszczepią wszystkich obywateli — np. Grecja). Chciałbym wiedzieć — skoro to łagodna choroba i panikę rozsiewają tylko media — dlaczego pracownicy szpitali nie chcieli przyjąć reportera TVN udającego pacjenta ze świńską grypą? Jak to się stało, że nawet nie chciano wziąć od niego długopisu, który tylko przez chwilę trzymał w ręku?

Skoro nic się nie dzieje, to po co Państwowy Zakład Higieny uruchomił specjalną infolinię na temat nowej grypy? I komu potrzebne są raporty PZH, z których można wyczytać, że w krajach, gdzie są już pierwsze ofiary, śmiertelność jest oceniana na od 0,1 do nawet prawie 2 proc.? Dla porównania: wg. Światowej Organizacji Zdrowia śmiertelność z powodu grypy sezonowej to ok. 0,05 proc.

I wreszcie chciałbym wiedzieć, co to za głupek w tej Światowej Organizacji Zdrowia ogłosił pandemię, zamiast posłuchać polskich specjalistów, którzy przecież wiedzą, że ta grypa to takie tam przeziębienie.

Wszędzie jest, a u nas nie ma. Polska — w ustach osób odpowiedzialnych za zdrowie publicznie — opiera się pandemii świńskiej grypy również skutecznie, co nasza gospodarka kryzysowi. Co z tego, że Światowa Organizacja Zdrowia ogłasza pandemię, skoro u nas najważniejszą informacją jest „Polsce epidemia nie grozi, nie ma powodów do paniki”.

Nie zamierzam się upierać, że powody do paniki są: Na razie w Polsce nikt z powodu wirusa A/H1N1 nie umarł (i oby tak zostało), nie ma też (poza jednym) przypadków poważnych zachorowań na świńską grypę. Jednak gwałtowny wzrost liczby pacjentów zgłaszających się z podejrzanymi objawami do szpitali daje do myślenia. Te odnotowane m.in. w Łodzi zachorowania do efekt powrotów z wakacji. Co będzie, gdy wracające z Hiszpanii nastolatki pójdą do szkół (warto przeczytać opinię dr Pawła Grzesiowskiego zamieszczoną w „Rzeczpospolitej”)? Co się stanie, gdy świńska grypa dopadnie nie silną młodzież, lecz ich rodziny, bliskich — starszych ludzi cierpiących również na inne schorzenia?

Co wreszcie będzie się działo w szpitalach, które już teraz — jak ten łódzki — z trudem nadążają z badaniem zgłaszających się do nich pacjentów podejrzewających u siebie zakażenie A/H1N1? (Wczoraj w Szpitalu im. Biegańskiego nie potrafiono nawet podać ile osób jest chorych, a autokary z wycieczkami podjeżdżały bezpośrednio pod drzwi). Wprawdzie Przemysław Biliński, zastępca Głównego Inspektora Sanitarnego przypominał, że wedle zaleceń Światowej Organizacji Zdrowia hospitalizować należy tylko najpoważniejsze przypadki nowej grypy, ale przecież to nie uchroni lekarzy przed szturmem pacjentów zaniepokojonych gorączką czy pokasływaniem.

Jak się przed grypą bronić? W tym przypadku odrobina — może nie paniki, ale niepokoju — bardzo by się przydała. Pozwoliłaby racjonalnie podejść do zagrożenia jakim jest pandemia. (Niechętnym, sceptykom i zwolennikom teorii konspiracyjnych przypominam, że pandemię ogłasza Światowa Organizacja Zdrowia, a nie media). Być może więcej osób skorzystałoby ze szczepień na „normalną” grypę, być może zaczęlibyśmy przestrzegać wreszcie zaleceń dotyczących higieny. A nawet — wiem, że to zabrzmi śmiesznie — pracownicy przychodni i szpitali, a także pacjenci mogliby zacząć stosować maseczki. Gdyby się okazało, że w ten sposób można choć trochę zmniejszyć liczbę chorych, to taka „panika” może tylko pomóc.