“Kościól Katolicki przekształcil się w ostatnich dziesięcioleciach nie tyle w “aparat administracyjno-urzędniczy”, co w podmiot szeroko rozumianego życia politycznego, dążący do zastąpienia systemu uniwersalnych ogólnoludzkich wartości, wartościami chrześcijańskimi. W tej sytuacji trudno dziwić się, że wyznawcy islamu postanowili pójść tą samą drogą.”

Muszę przyznać, że zupełnie nie rozumiem tego toku myślenia. Według mnie, w tym czasie KK właśnie konsekwentnie odchodzi od polityki (rozumianej jako dążęnie do utrzymania władzy). I dobrze. W polityce, to Kościół był “na całego” – kilkaset lat temu. Jak można to w porównaniu z sytuacją dzisiejszą nazwać “wzrostem”? Nie pojmuję.

Oczywiście są politycy, którzy chętnie odetną kupony od przymiotnika “katolicki” i księża, którzy chętnie na to przystaną. Ale jak słyszę o “groźbie katolickiego państwa wyznaniowego” np. w Polsce, to śmiech pusty bierze…

Rzekoma “ta sama droga” islamu była jego drogą od zarania. Z tą różnicą, że w Europie można już odłożyć miecz i użyć demokracji. Widząc co się dzieje na świecie, obawiam się niestety, że do czasu.

“Dzięki waszym demokratycznym przepisom podbijemy was. Dzięki waszemu prawu do wolności religijnej zdominujemy was. Można wierzyć lub nie, ale dominacja już się rozpoczęła”.

Jeśli lewicowcy laiccy traktują islam jak późniejszą wersję chrześcijaństwa, to się grubo mylą.

“Skostnienie chrześcijaństwa, przekształcenie się przez niego z żywej religii w aparat administracyjno-urzędniczy spowodowało odejście od niego Europejczyków.”

Gdyby to było przyczyną ekspansji islamu w Europie, to obserwowalibyśmy masowe przechodzemie chrześcijan na islam. Tymczasem takie zjawisko nie występuje. Liczba wyznawców islamu rośnie, bo wzrasta liczba ludności, która tę religię wyznaje od dzieciństwa. Żeby zrozumieć problem islamu w Europie, należy jednak rozróżnić dwa aspecty ekspansji tej religii: wzrost liczby wyznawców i wzrost ich żądań w zakresie prawa publiczego uzewnętrzniania swojej wiary. Otóż to drugie jest moim zdaniem reakcją na tego samego rodzaju ekspansję ze strony chrześcijaństwa (przede wszystkim katolicyzmu) a nie jego skostnienia. Kościól Katolicki przekształcil się w ostatnich dziesięcioleciach nie tyle w “aparat administracyjno-urzędniczy”, co w podmiot szeroko rozumianego życia politycznego, dążący do zastąpienia systemu uniwersalnych ogólnoludzkich wartości, wartościami chrześcijańskimi. W tej sytuacji trudno dziwić się, że wyznawcy islamu postanowili pójść tą samą drogą.

Nie interesuje mnie natomiast za bardzo, czy Niemcy będą sie pozdrawiać przez zamawianie pieciu piw czy też przez “Salem aleikum”.