Raz w roku, pierwszego czerwca, do Sejmu zwożone są tłumy dzieciaków i nastolatków. Z okazji dnia milusińskich obraduje wtedy Sejm Dzieci i Młodzieży (raczej tej drugiej, ją tam widać).
Dzieciaki mają dzień frajdy, a sejmowa wierchuszka – ta realna – okazję do wygłoszenia rytualnych komunałów. Co rok tych samych – żeby ta młodzież nie uczyła się obyczajów od obecnych polityków; albo, żeby ci obecni uczyli się od młodzieży zgodnego obradowania. Takie tam gaworzenie. Kompletnie infantylne, ale cóż taki dzień.
Można to wytrzymać, bo to tylko raz w roku. Zresztą to tylko konwencja. Gorzej, gdy zdziecinnienie dotyczy sprawy nadzwyczajnej, ważnej dla nas wszystkich. Od której nie można się wypisać. Coraz silniejsze jest wrażenie, że ogólnonarodową wersję Sejmu dzieci i młodzieży rozpoczęliśmy 1 lipca. I będzie to trwało pół roku.
Podobnie szczebiotliwe gaworzenie towarzyszy polskiej prezydencji. W żaden sposób nie da się tego nazwać debatą. Trochę w liczbie mnogiej poodmienia się słówko „priorytety”. Trochę pobiadoli się nad smutnym losem Greków. Do tego doda się patetyczną deklarację o europejskiej solidarności zobowiązującej nas do pomocy bankrutom z kolebki europejskiej cywilizacji. Lub – jeśli się jest z drugiej strony barykady – rzuci się tekst o wyrzucaniu pieniędzy (które przecież tak bardzo są potrzebne w naszym biednym kraju – jest w tym ziarnko ironii, jeśli ktoś się nie zorientował).
Ale clou to truskawki, które godnie zaprezentują nas na europejskich salonach. Fajerwerki i oszałamiająca, wbrew deszczom niespokojnym, frekwencja na inauguracyjnym koncercie. No i animowany fordanser.
I na deser cytat za cytatem o tym, że Europa nas poważnie traktuje, patrzy z podziwem, że wizerunek, dziejowa szansa, że Polska nowoczesna, silna, szanowana. I guzika nawet nie oddamy (to chyba z innej bajki).
Jest też druga narracja – dno, zmarnowana okazja, wszystko się wali.
Polityka nie jest matematyką, więc nie da się tych dwóch opowieści uśrednić. Np. tak, że jesteśmy w połowie drogi między rajem a dnem. Zresztą nikt nie chce tego robić, bo najbardziej poważnym aspektem prezydencji – tu już nie ma żadnej dziecinady – jest jej przedwyborcza użyteczność. Tu skrajne narracje są pożądanym środkiem wpływu.
Widać jednak, że my – obywatele, i ci młodzi wykształceni z dużych miast i ci, starsi, gorzej wykształceni, z mniejszych ośrodków – lubimy kicz i bajki. Czy to radosne fajerwerkowo-truskawkowe, czy też w stylu grozy. Choć w sumie – jak uczą dzieje i doświadczenie – może lepiej dmuchać na zimne?
