Krzysztof Feusette

Nie zamrażając Stanisława Barei, popełniliśmy niewybaczalny błąd

Nigdy wcześniej tak wielu nie zasługiwało, by ich pokazać w „Misiu 2” czy „Alternatywach 4 i 1/2”. Oto minister sportu przyznaje się bez bicia, że o sporcie wie akurat tyle, ile ostatnio przeczytała, ale to jej atut, bo ma świeże spojrzenie. Świeże tak bardzo, że przekazuje prokuraturze taśmy po kryjomu nagrane w PZPN i zawiadamia opinię publiczną, że są to materiały „poważne”, a gdy prokuratura twierdzi, że wprost przeciwnie – nic poważnego tam nie ma, Mucha obwieszcza, że od początku to wiedziała. Mało tego – że od początku o tym mówiła. Na twarz wylatuje z PZPN pierwszy bohater taśm – sekretarz Kręcina. Drugiemu – prezesowi Lacie – włos z głowy nie spada.

Wszystko to jednak pikuś wobec dryblingów ministra Sikorskiego. Kiedyś po rozmowie z rosyjskim szefem dyplomacji stwierdził, że „wrak tupolewa już nie jest dowodem”. Do dziś go nie odzyskaliśmy. Po wyprawie nad Morze Czerwone zapewniał, że w Egipcie jest już bezpiecznie, więc można lecieć na wakacje. Dwa tygodnie później kilkaset osób zostało rannych w obleganym przez turystów Kairze.

Teraz udał się na wykłady do Niemiec i efekt znowu jest piorunujący. Niemcy mają dzielić i rządzić, UE zmieni się w niemieckie stany zjednoczone, a my, ponieważ hołd berliński złożyliśmy jako pierwsi, możemy liczyć na szeroką autonomię. – Mamy suwerenność tak długo, jak długo jest to nasza decyzja – zabawnie tłumaczy Sikorski.

Ale czy lepszy na jego stanowisku byłby minister transportu, który wybrał się z putinowską wizytą na budowę? – Podwykonawcom płacicie? – pytał Sławomir Nowak, marszcząc brwi. A potem, choć chwalił się, że jest „ziomalem” satanisty, zwrócił się do dziennikarzy, by „we własnym zakresie prosili opatrzność o dobrą pogodę”.

W tym czasie w innym zakątku Polski trwały już przygotowania do uroczystego otwarcia stukilometrowego odcinka autostrady. Laudację wygłosił pan prezydent, a laureat Oscara – Jan A.P. Kaczmarek – zaprezentował skomponowany specjalnie na tę okazję (!) utwór muzyczny. – Kiedy doktor Kulczyk poprosił mnie o to, nie wahałem się ani chwili – mówił artysta. – Orkiestra dęta jest idealną machinerią dla oddania eksplozji celebracji. Ten utwór ma zaprosić do podróży.

Panie Boże, Ty widzisz i nie grzmisz, trudno. Ale proszę – oddaj nam Bareję.

Czytaj na www.uwazamrze.pl

Nie ma dziś w Polsce środowiska artystów nielewicowych

Polska kultura tkwi doklejona do lewej ściany sceny politycznej, bo tylko tam znajduje pieniądze na każde, nawet najbardziej żenujące działania. Za cenę niby-akceptacji salony polityczne III RP od lat mnożą kolejne dotacje na wydarzenia tak przełomowe jak wieszanie na krzyżu męskiego (bo chyba są już niemęskie) penisa. Ale przecież ta właśnie kultura, która znalazła nie tylko schronienie, ale i wielkie fundusze w dotowanej przez rząd „Krytyce Politycznej”, musi kiedyś zwrócić dług. Tak powstało sześć listów w obronie środowiska Sławomira Sierakowskiego. Furda kastety i pały znalezione w lokalu Nowy Wspaniały Świat, furda ranni – my twórcy zaprzyjaźnieni z „KP” stajemy za nią murem i chórem. Główny list popełnia pisarka Olga Tokarczuk, która zasłynęła stwierdzeniem, że… boi się ludzi, którzy czekają po kilkanaście godzin na Krakowskim Przedmieściu, by pożegnać tragicznie zmarłą parę prezydencką. Dziś pisze: „Gdybyż dyskusjom, spotkaniom z autorami, ja także miałam przyjemność być nieraz gościem NWŚ, koncertom, wykładom zechciano poświęcić choć ułamek tego czasu, który dziś poświęca się niesprawiedliwym insynuacjom!”.

Pani pisarka woli histeryzować, niż uczciwie przyznać, że – jak wielu podpisanych pod jej listem – jest po prostu członkiem (członkinią) zespołu „Krytyki Politycznej”, nie zaś jej „gościem”.

Przykre szczególnie są tu dwie kwestie: wielu artystów w zamian za wpływy dało się „umoczyć w politykę”, zgodnie z oficjalnym postulatem Sierakowskiego: „Poprzez otwarte spotkania i dyskusje realizujemy jeden z najważniejszych ideowych celów środowiska »Krytyki Politycznej«, czyli zniesienie granic między polem nauki, sztuki i polityki. (…) Otwieramy artystów na myślenie w kategoriach politycznych”. Druga przykrość musi dotknąć każdego, kto niezależnie od wyznawanych wartości ceni pluralizm, tolerancję i wolność słowa.

Nie ma dziś w Polsce środowiska skupiającego artystów o poglądach nielewicowych. Wyraźny przechył na lewo przy udzielaniu dotacji państwowych lub samorządowych to tego stanu rzeczy przyczyna ważna, ale przecież niejedyna. Tymczasem dochowaliśmy się już „twórców”, którzy w podzięce Sierakowskiemu realizują… spektakl o jego życiu.

W najbliższym czasie możemy się spodziewać opery o Szczuce, baletu o Żakowskim i musicalu o Blumsztajnie.

Czytaj na www.uwazamrze.pl

Brak polskiego godła na piłkarskich koszulkach nie powinien dziś nikogo dziwić

Oto przez media, także prorządowe, przeszła fala oburzenia na „leśnych dziadków”, którzy wymyślili, że zamiast orła polscy piłkarze podczas Euro 2012 będą eksponować na piersi logo skompromitowanego PZPN. Dziennikarze są oburzeni, politycy zbulwersowani. A ja grzecznie zapytam: gdzie jaśnie państwo byli wcześniej? Przecież brak orła to tylko efekt uboczny kampanii, po której już niedługo wszyscy będziemy wyłącznie nowoczesnymi, choć zadłużonymi Europejczykami, a kto się nie podporządkuje, ten ostatni Polak.

Biało-czerwona flaga z dumą wkładana w kupę w programie Kuby Wojewódzkiego. W jego audycji radiowej ordynarne kpiny z tekstu „Roty”. Sikanie do biało-czerwonych zniczy i budowa krzyża z puszek po piwie Lech – nazwane przez najwyższe władze państwowe „happeningiem”. Zaproszenie satanisty Nergala do świątecznego wydania popularnego programu TVP emitowanego w Boże Narodzenie, potem uczynienie z niego autorytetu muzycznego i udawanie głupiego, także przez znanych duchownych, gdy pisał „Niech żyje Szatan” po procesie w sprawie zniszczenia Biblii. Wypowiedzi gwiazd TVN Style o Agnieszce Holland – że jest genialna, bo „polskie to ma tylko nazwisko”. Kłamstwa Grossa o tym, iż Polacy mieli gigantyczny udział w eksterminacji Żydów w czasie wojny. Opowieści Władysława Bartoszewskiego, jak to za okupacji bardziej bał się „polskich sąsiadów” niż hitlerowców. Jego monolog w programie Tomasza Lisa, że Polacy to naród zawistny i głupawy. Ściągnięcie do Polski niemieckich bojówek, by zablokowały Marsz Niepodległości. Komunikaty Polskiej Agencji Prasowej o tym, że „pseudokibice chcą przełamać kordony policji”, z całkowitym pominięciem faktu, iż blokująca niepodległościowy marsz lewacka Antifa to organizacja wprost nawołująca do ataków przy użyciu maczet. Seria artykułów w gazecie, dla której współtwórca krwawego reżimu jest „człowiekiem honoru”, o tym, że „tradycyjny model polskiej rodziny” to coś koszmarnego. I tak dalej.

Brak godła na piłkarskich koszulkach to zatem tylko drobny prztyczek wobec długiej serii kopniaków, którymi ludzie z wielkim eurokompleksem częstują nas na każdym kroku.

Czytaj na www.uwazamrze.pl

Zaiste, niezbadane pozostają możliwości Tomasza Lisa, jeśli chodzi o wykorzystanie wazeliny w celach prorządowych. Wydawało się, że w tabelach rekordów na zawsze już pozostanie jego znakomity wynik, jaki osiągnął podczas wywiadu z Jarosławem Kaczyńskim, gdy próbował go przekonać, że na PiS zna się lepiej.

Ku zdziwieniu Lisa nawet część mainstreamowych mediów uznała tamte prężenie muskułów za grubą przesadę. Późniejsza wizyta w programie Kuby Wojewódzkiego, gdzie obaj rozmawiali o wielkości, ale głównie w kontekście męskich narządów płciowych, miała wizerunek Lisa poskładać do kupy. Dziś chce on odzyskać większy wpływ na opinię publiczną, drukując we „Wprost” listę „100 najbardziej wpływowych Polaków”.

W przepastnych magazynach musiało pozostać sporo mazideł, skoro do tego grona periodyk Lisa zalicza córkę premiera – Kasię Tusk. Ta szczęśliwie stroni od polityki, prowadząc sponsorowany blog o modnych ciuszkach i słodkich placuszkach, ale Lis wie swoje, kiedy pisze: „Na początku listy jest Tusk, na końcu listy również Tusk, Kasia Tusk. To nie żadna zgrabna klamra. Raczej stwierdzenie prostego faktu – jeśli ktoś ma wielki wpływ na najbardziej wpływową osobę w Polsce, to sam jest osobą wpływową”. To kapitalne odkrycie z dziedziny „wpływologii familijnej” rodzi, niestety, kilka pytań.

Np. jak wielki wpływ ma na Lisa jego żona Hanna, która swojego czasu zaprotestowała przeciwko poinformowaniu opinii publicznej o fakcie, że pewien „niezależny raport” powstał w środowisku PO? Czy rzekoma siostrzenica pana prezydenta, którą możemy oglądać w odważnym erotycznie reality show o znamiennym tytule „Blow Job – The Real Office”, mogła mieć jakiś wpływ na ortografię wujka Bronisława? I najważniejsze – czy tworzenie rządu trwa dziś tak długo, bo ostateczne decyzje w przerwie między zakupami musi podjąć panna Tusk?

W odzieżowym blogu wyraźnie namawia: „Nie bójcie się rzeczy używanych, ale niezniszczonych”. Jeśli naprawdę jej wpływ na decyzje taty jest tak wielki, jak przekonuje Lis, oznacza to, że zmiany w rządzie będą naprawdę kosmetyczne. Zniszczeni na lewo, używani na prawo, premier na urlop.

Wystarczy cofnąć w czasie członków Ruchu Palikota, by nic ich nie łączyło

W  wyścigu o miano najgłupszej wypowiedzi minionego tygodnia startują trzy zdania. Lewicującej prowadzącej w TVN24 o Baracku Obamie: „Amerykanie przymknęli oko na kolor skóry przyszłego prezydenta”. Lewicowego blogera Azraela: „Dziś pewnie wysyp zwolnień w »Rzepie«. Trzeba dać ludziom wolne na święta:)”. Lewicowej pantery Joanny Senyszyn: „Wybory były dla SLD jak katastrofa smoleńska – wielkie straty i dużo ofiar”.

Zaiste, prawica będzie miała zaraz swój Marsz Niepodległości, lewica zaś, a tę skupia podobno najbardziej Ruch Palikota, powinna mieć Bal Przebierańców. O ile jednak w przypadku klasycznego balu uczestnicy przebierają się za kogoś innego i kogoś innego udają, o tyle w przypadku partii Palikota zabawa polegałaby na tym, że tańczący mogliby na kilka godzin zdjąć maski i kostiumy, by zaprezentować swoje wcześniejsze wcielenia.

Palikot mógłby odrzucić na bok histeryczne postulaty zdjęcia krzyża i powrócić do koniunkturalnych ataków na mniejszość homoseksualną w Polsce, objawiających się popularyzacją hasła „Zakaz pedałowania”. Robert Biedroń znów mógłby wrócić do baśni z tysiąca i jednej nocy o tym, jak w Polsce szykanuje się gejów, nie dopuszczając ich do ważnych stanowisk państwowych. Anna Grodzka znowu miałaby na imię Krzysztof, a szef Ruchu Poparcia Palikota, dziś Ruchu Poparcia, jutro Ruchu, pojutrze – pewnie kiosku, nie całowałby jej w rękę z miną, jakby wkładał głowę do paszczy hipopotama. Rzecznik dyscypliny tego wyjątkowego ugrupowania nie byłby obrażany przez dziennikarzy mianem „byłego kryminalisty”, ale paradowałby na balu z kijem bejsbolowym. Redaktor naczelny antykatolickiego brukowca mógłby znów nałożyć sutannę, a zastępca Urbana w „Nie” byłby znowu prawą ręką Fantomasa reżimu, nie zaś, Boże, Ty widzisz i nie grzmisz, reprezentantem narodu. To naprawdę fascynująca grupa. Wystarczyłoby całą jej „wierchuszkę” cofnąć w czasie o kilka życiowych kroków i nic tych ludzi nie będzie łączyć. Ksiądz, prześladowany gej, mało znany pan Krzysztof z SdRP (z wywiadów dowiemy się, że już jako biseksualna pani Ania nadal „raczej preferuje kobiety”), nerwus z bejsbolem, a wszyscy prowadzeni na internetowych linkach przez króla taniego wina.

Oto dream team polskiej polityki i nadzieja salonów. Najśmieszniejsze, że nie tylko fryzjerskich.

Czytaj na www.uwazamrze.pl

Poziom obłudy w dyskusji o kondycji Kościoła osiągnął stan alarmowy

Ci sami ludzie i te same czasopisma, które os-tro sprzeciwiały się lustracji, także wśród duchowieństwa, a donosicieli, w sutannach czy bez, czyniły autorytetami moralnymi, dziś przekonują, że polski Kościół musi dokonać rachunku sumienia i „się przebudzić”.

Budzikiem w opinii prorządowych dziennikarzy ma być Janusz Palikot, który po serii żenujących wypowiedzi o polskich biskupach i o tym, że im brzuchy rosną (co ciekawe, do kałduna Rysia Kalisza przytula się permanentnie) chce zdejmować krzyż w Sejmie. Co jeszcze śmieszniejsze, powołuje się przy tym na… Jana Pawła II, mówiąc o nim z wrodzoną sobie kulturą per Wojtyła. Jak kiedyś napisałem, trudno komentować każdy odgłos z wychodka, ale jeśli odnowicielem polskiego chrześcijaństwa ma być człowiek, który wprowadził na salony polityczne już nie tylko chamstwo, ale także przełożonego zabójcy księdza Popiełuszki czy prawą rękę Urbana, który jeszcze za życia księdza Jerzego szczuł na niego kreatury o esbeckiej mentalności, to znaczy, że historia zatoczyła kółko – palcem na czole.

Owszem, nie przysłużyły się Kościołowi ani histeria tzw. obrońców krzyża, ani milczenie duchownych po akcjach palikotowych bojówek Tarasa (odważnego na widok kilkunastu staruszek, ale gdy przyszło mu zmierzyć się z patrolem Straży Miejskiej, rzucał się na chodnik z okrzykiem „Skujcie mnie, skujcie mnie!”). Cóż, pewnie i te wrzaski zostaną wkrótce uznane przez Front Jedności Przekazu za ważny głos w dyskusji o polskim Kościele. Atmosfera ku temu robi się znakomita.

I dlatego, słowo daję, mam wątpliwości, czy prezydent Komorowski zalicza po prostu kolejne wpadki, gdy mówi o „Stefanie Karolu Wyszyńskim” zamiast „Stefanie Kardynale Wyszyńskim” albo o „Janie Pawle III” zamiast „Janie Pawle II”, czy też może świadomie pokazuje, że najważniejsi ludzie Kościoła wcale aż tak ważni dla Polaków być już nie muszą. Wolę wierzyć, że to przejęzyczenia. Dlaczego jednak nie słyszymy po nich medialnego rechotu jak w przypadku słynnego „Irasiada” czy zmontowanego przez dziennikarzy ze słów „Boruc bardzo…” – „Borubara”? Czyżby nawet rechot podlegał dziś w Polsce odgórnym rozporządzeniom?

Czytaj na www.uwazamrze.pl

Sieroty po Urbanie odnalazły duchowego ojca

Wyborczy wynik Palikota, choć może wywołać reakcje identyczne jak po przedawkowaniu bimbru albo spożyciu chałwy z majonezem, nie powinien zaskakiwać.

Jeśli komuś się wydawało, że nie ma w Polsce ludzi, którzy lubią lżyć osoby wierzące w Boga, a nie w Jaruzelskiego, poniewierać starszymi tylko dlatego, że są niedołężni i się nie odwiną, drwić z rozpaczy tych, którzy stracili najbliższych, albo pluć na wszystko, co jeśli nie święte, to chociaż godne szacunku, był bardzo naiwny. Są takie jednostki w Londynie, są i w Lądku-Zdroju. Nie zapomnę koleżanki z podstawówki, która dzień po odnalezieniu zmasakrowanych zwłok księdza Jerzego Popiełuszki powtarzała, że „bardzo mu dobrze, bo sam się prosił”. Jej mama uczyła nas fizyki, młoda musiała te mentalne ekskrementy wynieść z domu, a ja zrozumiałem, że są na świecie ludzie i taborety. Nie wiem, ile z tych ostatnich głosowało na Ruch Palikota, ale wiem, że część zrobiła to z czystej nienawiści.

Do PiS, Kaczyńskich, katolików, moherów, każdego, kto wierzy w wolną Polskę, a nie wielką Rosję, w prawdę, a nie kłamstwa Palikota o tym, że „wszyscy na pokładzie tupolewa byli pijani”. Co ciekawe, nikt z PO nie stanął po tych słowach w obronie śp. Sebastiana Karpiniuka czy śp. Grzegorza Dolniaka. Łatwiej było Schetynie wołać na pogrzebie „Seba!”, niż spacyfikować chama, którego wcześniej uczyniono wiceszefem partii. Po katastrofie Palikot założył zerówki i drwił z „przemiany Jarosława Kaczyńskiego” po śmierci brata, bratowej i wielu przyjaciół.

Dowiedzieliśmy się, że jest wielkim kompanem Bronisława Komorowskiego, z którym jeździł na Białoruś zabijać głuszce (cóż za determinacja, w Polsce te ptaki są pod ochroną). Mówił, że katastrofa zdecyduje o najbliższych pięciu latach w polityce, i od razu zaczął pluć, wyciągając z rękawa już nie tylko świński łeb, ale całą resztę w postaci Dominika Tarasa.

Wreszcie nastał czas rozbijania (nigdy nie uwierzę, że bez porozumienia z Tuskiem) niemrawego SLD, który, chwała mu za to, nie chciał sięgać do komunistycznych instynktów. I tak sieroty po Urbanie odnalazły duchowego ojca.

Dorzućmy do tego dzieciaki na dopalaczach, koła gospodyń miejskich żyjące plotkami o chorobie satanisty, a także wielkie zaangażowanie Moniki Olejnik – i mamy 10 proc. poparcia.

Czytaj na www.uwazamrze.pl