Joanna Bojańczyk

Mówi się, że w Polsce pojęcia lewicy i prawicy są mętne, a nawet pomylone. Ale czy tylko u nas? Moi francuscy kuzyni (niezbyt bliscy), ludzie koło czterdziestki są spadkobiercami potężnej bankierskiej fortuny.
To pozwala im bezstresowo żyć z odsetek dobrze ulokowanego przez rodziców kapitału, mieszkać w Neuilly, Passy i podobnych okolicach, gdzie metr kwadratowy mieszkania kosztuje 8 tysięcy euro. Ich rodzice, których pamiętam z podróży do Francji w latach 70 i 80, mieli w domu Cezanny, lokajów i szofera, ale czytali „Prawdę”, marząc o najlepszym z ustrojów. Jednak pojęcie o tym, jak wyglądał on w rzeczywistości, mieli równie blade, jak reszta ówczesnej komunizującej Francji. -Czy macie w Polsce pomidory? zapytała mnie kiedyś ciocia Antoinette, a kiedy w roku 81 wiozłam do Polski proszek do prania, bo w sklepach mieliśmy ocet i groszek, dziwiła się, że kupuję takie niebanalne prezenty.
Ich dzieci poglądy odziedziczyły po rodzicach, chociaż Prawdy już nie czytają, niestety. Została im Liberation. Głosowali oczywiście na Segolene Royal, bo Sarkozy, chociaż sąsiad z Neuilly, to drań skończony. Co pewien czas w rozmowie przejadą się po Bushu i westchną do Obamy. Z ich czarownie położonych rezydencji nie widać jednak obozowisk Romów, wątpię zresztą, czy kiedykolwiek widzieli Roma na własne oczy.
To zjawisko we Francji ma od dawna swoją nazwę. „Gauche caviar” odnosi się do pokolenia rewolucji 68 roku, ludzi, którzy z barykad przesiedli się do mercedesów.
Przy okazji wizyty w Paryżu obejrzałam poruszający, świetny dokument o kreatorze mody Yves Saint Laurencie i jego partnerze, Pierre Berge. „Szalona miłość” to historia o męskiej miłości, karierze w modzie i o tym, jakie spustoszenie w życiu człowieka może zrobić sława. Ale wróćmy do lewicy. Otóż panowie Saint Laurent i Berge przez 40 lat wspólnego życia zdobyli ogromny majątek i zgromadzili jedną z największych współczesnych kolekcji sztuki. Płótna dawnych mistrzów, impresjonistów, malarstwo i rzeźba XX wieku, rękodzieło od renesansu po Art Deco, Matisse, Leger, itp. Mieszkali we wspaniałym apartamencie w Paryżu, mieli posiadłość podmiejską, rezydencję w Maroku, także pełną dzieł sztuki. W świetle tego wszystkiego zaskoczyło mnie wyznanie pana Berge, że moment prawdziwej radości przeżył, gdy we Francji doszedł do władzy socjalizm. Francois Mitterand był największym przyjacielem obu panów, odznaczył ich Legią Honorową. Berge, konserwatywny z wyglądu, elegancki starszy pan, który zapewne nigdy nie jechał metrem i nie wie, ile kosztuje masło, również okazał się entuzjastą lewicy.
Ale podejrzewam, że może być także wielbicielem kawioru.