Komentarze do Joanna Bojańczyk

Skomentuj Dziewczyno, która do mnie dzwonisz, którego autorem jest s-tworek

s-tworek — Thu, 09 Feb 2012 20:45:27 +0000

W Siedlcach, Żyrardowie, Mszczonowie i oczywiście Warszawie mówi się: dzeń dobry, słonce, pienondze i deklinuje się: tym kobietą, tym chłopcą, zakupą, pienondzą itp.

Skomentuj Dziewczyno, która do mnie dzwonisz, którego autorem jest Anka Kaszalot

Anka Kaszalot — Thu, 09 Feb 2012 20:39:24 +0000

A Pani jak zwykle z większym przytupem zaczyna, a z mniejszym kończy.
Trza to zmienić! Pozdrawiam!

Skomentuj Dziewczyno, która do mnie dzwonisz, którego autorem jest J.

J. — Thu, 09 Feb 2012 20:27:06 +0000

Ja także mam mieszane uczucia, kiedy na ulicy zaczepiają mnie ulotkowcy, ciut mniej mieszane, a bardziej zdecydowane, kiedy wdzierają się na klatkę (ze stanowczym żądaniem przez domofon „proszę otwierać, ulotki!” – kiedyś zdarzyło mi się nawet odpowiedzieć u znajomych równie stanowczo, że nie życzymy sobie śmiecenia na klatce, nawet nie pytając gospodarzy o zdanie). Ale podobne uczucia mam również widząc zawłaszczające przestrzeń publiczną wielkie reklamy, czy kradnące mój czas (najcenniejsza rzecz, jaką chwilowo posiadam – przepraszam za wtręt, ale to u mnie typowe klimaty po lekturze wierszy Szymborskiej) reklamy w TV, także, o zgrozo, publicznej.

Generalnie uważam to za symptomy totalitaryzmu (i nie jest to żadna efektowna przenośnia, a czy hasłami przy drogach i inżynierami dusz rządzi ideologia czy kasa, nie ma znaczenia, szczegół techniczny z serii „jak to działa”). Dlatego staram się być twardy, niezależnie od tego, jak żal mi podwykonawców, również niewolników Systemu. „Pan Tadeusz”? Dziękuję, mam tego pod dostatkiem: wydanie albumowe, wydanie miniaturowe, reprint pierwodruku, czarne płyty z Bardinim, Holoubkiem, Łapickim i innymi Mistrzami, płyty CD z Wielkim Czytaniem Radiowej Dwójki… a jak będę potrzebował więcej, to sam poszukam, proszę nie przychodzić. I kto podał pani moje nazwisko z adresem, czy ma te dane z legalnego źródła?

Z tym trzeba walczyć zdecydowanie, nie o take Europe… Mam prawo do miru domowego, radia i telewizji oraz drogi do parku bez wciskającego się wszędzie Systemu. A ewentualne współczucie dla oprawców przejawia się tym, że staram się nie deklinować ich za bardzo. W szczególności nie używać wołacza.

Skomentuj Dziewczyno, która do mnie dzwonisz, którego autorem jest nokt

nokt — Thu, 09 Feb 2012 19:54:35 +0000

Żenada.
I jedno i drugie.
I ten kto to puszcza.

Skomentuj Dziewczyno, która do mnie dzwonisz, którego autorem jest Rafał Nowicki

Rafał Nowicki — Thu, 09 Feb 2012 19:50:31 +0000

Ciekawe, w jakim to słowniku wyczytałeś.
„Przypadka” to odmiana charakterystyczna dla rzeczowników żywotnych (np. pradziadek, żeby pozostać przy podobieństwie brzmieniowym).
Co do meritum – bardzo mi żal tych dzwoniących, że się musieli jąć pracy polegającej na niepokojeniu bliźnich, ale wynika z tego tyle, że im nie wymyślam. Nawet jak zapraszają na „spotkania z prezentacją”, choć dobrze wiem, że zapraszając uczestniczą w monstrualnym oszustwie – a oni albo też o tym wiedzą, albo z łatwością mogli się dowiedzieć.

Skomentuj Dziewczyno, która do mnie dzwonisz, którego autorem jest polonista

polonista — Thu, 09 Feb 2012 18:37:36 +0000

Może będę złośliwy, ale „deklinująca” pointa poniekąd mnie do złośliwości uprawnia. Pani redaktor pisze „użył drugiego przypadku.”.

Słowo „przypadek”, oznaczające oczywiście formę gramatyczną, a nie zrządzenie losu, w dopełniaczu przyjmuje końcówkę -a, brzmi więc: przypadka. Można powiedzieć, np. „Nie było takiego przypadku, aby ktoś, odmieniając moje nazwisko, użył drugiego przypadka.”.

Skomentuj Dziewczyno, która do mnie dzwonisz, którego autorem jest Stanislavus

Stanislavus — Thu, 09 Feb 2012 18:19:26 +0000

Swietny tekst, naprawdę śmieszny. Gratuluję humoru:)

Skomentuj Bitwa na głosy, którego autorem jest kopytko

kopytko — Wed, 08 Feb 2012 20:52:32 +0000

Z jednej strony pomyślałam, że szkoda pana Molaka do Czterech Pór, ale z drugiej strony dzięki niemu nie muszę już wyłączać radia przedpołudniami – poziom audycji sięgał dna.

Skomentuj Bitwa na głosy, którego autorem jest tiki taka

tiki taka — Sat, 04 Feb 2012 18:44:30 +0000

Niestety, radiowa Jedynka schodzi na psy.
Warto było wstawać bladym świtem, by słychać Sygnałów dnia i duetu Wiesław Molak – Krzysztof Grzesiowski.
Niestety, redaktora W. Molaka przesunięto do banalnych Czterech pór roku, a w „Sygnałach” rozgościł się Roman Czejarek, który nagminnie popełnia LICZNE błędy językowe (np. swetr, 20 luty itp.).
Partnerem dla pana Grzesiowskiego, erudyty, niestety pan Czejarek jest żadnym

A gdzie Tadeusz Sznuk i jego „Dziesiąta z hakiem” albo sobotnie programy, ok. 3-godzinne, których nazwy nie pamiętam.

Na szczęście jeszcze trochę radiowych głosów zostało.
Jest też radiowa Dwójka, na którą przełączam się z Jedynki coraz częściej…

PS A te pensjonarskie chichy-śmichy Marty Kielczyk i jej koleżanek z „Czterech pór roku” są już nie do strawienia.

Skomentuj Bitwa na głosy, którego autorem jest wana

wana — Thu, 02 Feb 2012 15:44:02 +0000

Jeszcze długo, długo nie – a potem wcale!