Blog Rzeczpospolitej

Nie pamiętam, kiedy ostatnio musiałem stać w kolejce do urny. W niedzielę tak było.

Polacy poznali siłę swojego głosu i postanowili jej użyć. Wbrew jękom malkontentów, którzy twierdzili, że ostra i zajadła kampania wyborcza zniechęci ludzi do głosowania, stało się inaczej. To właśnie wyrazistość liderów, ich wszechobecny spór uświadomił Polakom, że wybory to coś ważnego, coś, w czym należy brać udział.

Wynik głosowania to wielki sukces Donalda Tuska. Po pierwszym niemrawym okresie kampanii lider PO nagle się obudził. Przełomowym momentem była debata z Jarosławem Kaczyńskim, w której Tusk pokazał się jako polityk dojrzały, skuteczny, znakomicie wykorzystujący słabości i błędy przywódcy PiS. Tusk potrafił zachować tę przewagę aż do końca. Najważniejsze, że uzyskał bardzo silny mandat do rządzenia i zmieniania kraju.

Ale prawdziwa chwila prawdy dla Tuska dopiero nadchodzi. Dopiero posiadanie władzy, ponoszenie odpowiedzialności za decyzje, przezwyciężanie, niechętnych reformom, grup interesu pozwala ocenić charakter polityka.

Czas, w którym Platforma zdobywała poparcie za bycie anty-PiS-em, się skończył. Żadna inna partia nie cieszyła się już dawno takim zaufaniem wyborców. Paradoks chce, że zdobyło je ugrupowanie liberalne, które ma szansę rozszerzyć przestrzeń wolności gospodarczej w Polsce.

Wkrótce się przekonamy, czy PO potrafi z taką samą determinacją jak PiS walczyć z patologiami państwa, jednocześnie unikając jego błędów: nadmiernego upartyjnienia państwa, nieudolności w zarządzaniu, chaotycznej polityki personalnej. Dziedzictwo postkomunizmu jeszcze nie zostało zwyciężone.

Nie ulega wątpliwości, że przegrana PiS w dużej mierze spowodowana była błędami samej kampanii, a szczególnie jej końcówki. Kiepskie wystąpienie premiera w debacie z Tuskiem, niezbyt przemyślane wypowiedzi i działania polityków partii rządzącej, a szczególnie konferencja w sprawie posłanki Sawickiej, pozwoliły opozycji zdobyć cenne punkty. Ale nie tylko.

W całej kampanii brakowało impulsu modernizacyjnego, elementu, który obecny był jeszcze w exposé premiera Kaczyńskiego. Walka z korupcją, słuszna sama w sobie, okazała się zbyt słabym motywem do mobilizacji wyborców.

Brakowało również wyraźniejszego określenia, na czym ma dzisiaj polegać, poza obroną historycznej pamięci, wartość polskiej suwerenności. Z drugiej strony warto zauważyć, że PiS jako jedyna partia po dwóch latach rządzenia zwiększyło jeszcze poparcie dla siebie. Kampania wyborcza, w której PiS miało wszystkich przeciw sobie, potwierdziła absurdalność zarzutów o ograniczanie demokracji i rzekome autorytarne ciągoty Kaczyńskich. Zamiast trwać za wszelką cenę u władzy, zdecydowali się na jedyne uczciwe rozwiązanie, czyli wybory, które przegrali.

Jedną z najlepszych wczorajszych informacji jest ostateczny zgon partii populistycznych. Wyborcy mieli serdecznie dosyć cynizmu Giertycha i pazerności Leppera – obaj panowie szczęśliwie znaleźli się poza Sejmem z tak śladowym poparciem, że już chyba nigdy do niego nie wrócą.

Polski system partyjny, polska demokracja okrzepła. I to najważniejsze chyba przesłanie tych wyborów.

Ten wpis powstał 21 paź 2007 o godzinie23:58 i jest dodany do kategorii: Opinie. Pod tym linkiem możesz sledzic komentarze do tego artykułu RSS 2.0 Możesz zostawić komentarz.