Blog Rzeczpospolitej

Chyba nikt nie wróżył Jaromirowi Netzlowi długiej i błyskotliwej kariery na fotelu prezesa PZU. Swoją skuteczność pokazał jedynie, pozbywając się z zarządu przedstawicieli Eureko, dlatego też zmiana szefa jest przez świat finansów przyjmowana z ulgą.

Dobrze też się stało, że decyzja o nominacji następczyni zapadła tak szybko. PZU i tak ma już dość braków w kadrze zarządzającej, a paraliż decyzyjny w instytucji z aktywami rzędu 50 mld zł to sytuacja, której skutki trudno sobie nawet wyobrazić. Odszedł prezes, niech żyje nowa prezes! Ale czy w PZU można spodziewać się zasadniczej zmiany?

Deklaracja Agaty Rowińskiej, że rozstrzygnięcie jednej z najważniejszych kwestii – zacieśnienia współpracy lub wręcz fuzji z PKO – leży w rękach akcjonariuszy, raczej nie świadczy o woli porozumienia z Eureko. Obsadzenie stanowiska prezesa przez osobę tak blisko związaną z Ministerstwem Skarbu świadczy o tym, że resort jeszcze mocniej okopuje się na bojowych pozycjach i nie będzie mowy o łagodnym zakończeniu konfliktu z drugim największym akcjonariuszem.

Wprawdzie o Agacie Rowińskiej w finansowej branży mówi się bardzo dobrze – że kompetentna, rzetelna i znająca się na rynku – ale – z całym szacunkiem – to urzędniczka państwowej machiny, zajmująca miejsce, na którym powinien się znaleźć sprawny menedżer, finansista z pomysłami na rozruszanie firmy. Bo ta bez nowych usług i produktów coraz bardziej blado wypada na tle dynamicznych konkurentów.

Ten wpis powstał 5 wrz 2007 o godzinie1:27 i jest dodany do kategorii: Opinie. Pod tym linkiem możesz sledzic komentarze do tego artykułu RSS 2.0 Możesz zostawić komentarz.