Blog Rzeczpospolitej

Wyrok skazujący Dorotę Rabczewską za obrazę uczuć religijnych tchnie optymizmem. Dowodzi, że są w Polsce ludzie gotowi upomnieć się o elementarny ład społeczny, który polega na tym, że nie ma przyzwolenia na obrażanie innych, w tym wierzących.

Wysokość kary dla Dody: 5 tys. zł grzywny, jest tu drugorzędna, ważne, że sędzia Agnieszka Jarosz  uznała, że słowa Dody z wywiadu prasowego (a więc nieprzypadkowe) w których o autorach Biblii mówiła „napruci winem i palący jakieś zioła”, były obraźliwe, a piosenkarka nie może powoływać się na wolność słowa, bo stały się one narzędziem obrazy innych.

Niepotrzebnie tylko moim zdaniem, przy ocenie inkryminowanych słów, sąd odwoływał się do opinii biegłych, gdyż każdy wychowany człowiek to wie, i biegli w takim procesie nie są potrzebni. Nie znam pani Robaczewskiej, ale przypuszczam, że ona też to wie. Odpowiednia reakcja prokuratury, sądu na takie wybryki, to zatem nie problem wiedzy (niewiedzy) co znaczą takie określenia, ale elementarnego poczucia sprawiedliwości, ale też kultury.

Sąd prawny w takiej sprawie nie wymaga chowania się za biegłych czy tzw. autorytety, a można odnieść wrażenie, że wcześniej tak bywało. Przypomnijmy sobie ile lat wymagało uzyskanie przeprosin od „Trybuny” za obrażenie papieża Jana Pawła II, czy niedawne uniewinnienie  Nergala – Adama Darskiego, lidera zespołu Behemoth, przed gdyńskim sądem rejonowym, który ocenił, że podarcie przez niego Biblii  było „swoistą formą sztuki” kierowanej do hermetycznej publiczności.

Zapowiadając wczoraj apelację pełnomocnik Dody nawiązał zresztą do tamtego werdyktu: że wynika z niego, że można drzeć Biblie, ale nie wolno mówić o jej autorach. Miejmy nadzieje, że nie będzie więcej takich żałosnych precedensów, że sędzia Jarosz, odwróciła trend.

Jarosław Kaczyński zwrócił uwagę Donaldowi Tuskowi, że bycie premierem to jednak zupełnie coś innego niż bycie „cysorzem, co ma klawe życie”. I przypisał ów cytat z popularnej przed laty piosenki Kazimierzowi Grześkowiakowi.

Był blisko… „Balladę o cysorzu” napisał i wykonywał Tadeusz Chyła. Z Kazimierzem Grześkowiakiem – oraz Jackiem Nieżychowskim i Krzysztofem Litwinem – tworzyli na początku lat 70. Silną Grupę Pod Wezwaniem. Prześmieszną i, chciałem dodać, niezapomnianą.

Jarosław Kaczyński podpiera się cytatami ze zmiennym szczęściem. Świetnie wykorzystał „Chorał” Kornela Ujejskiego, zapędzając w kozi róg dziennikarskich niedouków, którym zdanie „inni szatani byli tam czynni” kojarzyło się – widać – wyłącznie z Nergalem. Z gracją odwoływał się też do Zbigniewa Herberta, co nie podobało się chyba wyłącznie wdowie po ś.p. Poecie, ale jej podoba się to tylko, co o twórcy „Pana Cogito” napiszą „Gazeta Wyborcza” i „Zeszyty Literackie”.

Rozbawił za to Kaczyński połowę narodu wymawiając nazwę sławnego zespołu U2 jako „u dwa”. Pomyłka Grześkowiaka z Chyłą też wydaje się nieprzypadkowa. Przywódca Prawa i Sprawiedliwości stanowczo lepiej czuje się w rejonach wysokiej poezji niż pop kultury.

A na wszelki wypadek podpowiadam Prezesowi, by chcąc zrekompensować krzywdę wyrządzoną pamięci Chyły, następnym razem – na przykład podczas wyprawy na polską wieś – nie uczynił go autorem powiedzenia: „Chłop żywemu nie przepuści”. To akurat Grześkowiak.

Wielka Orkiestra nie trafiła w tym roku na czołówki gazet, nie znalazłem dziennika, który by tej tak eksponowanej w mediach przez 20 lat imprezie poświęcił pierwszą stronę. Znak czasu?

- Zaczęła w górach dźwiękami skrzypek, a skończyła w Warszawie fajerwerkami. Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy grała i zbierała wczoraj na sprzęt dla wcześniaków i pompy insulinowe dla ciężarnych kobiet chorych na cukrzycę. Kwestowało 120 tys. wolontariuszy, grano w górach, w  powietrzu, pod wodą, za granicą – pisze w tonie patetycznym „Gazeta Wyborcza” („40 mln zł zebrała Orkiestra”).

W podobnym tonie pisze „Super Express”: – Tylko Jurek Owsiak potrafi zrobić coś takiego! Wczoraj Polacy- niezależnie od  przekonań, dochodów czy miejsca zamieszkania – stali się jedną rodziną! Już wiadomo, że tegoroczny 20. finał WOŚP był udany. Do północy zebrano niemal 40 mln zł. Ubiegłoroczny rekord to ponad 47 milionów.

Ale czy o rekord chodzi ?

- W Polsce narodziła się nowa świecka tradycja – dobroczynności – porównywalna ze świętami Bożego Narodzenia, czy Wszystkich Świętych – pisze z kolei Norbert Maliszewski w „Fakcie” (zapominał dodać – uwaga MD, Święto Trzech Króli, w którego orszakach wzięło udział ponad 100 tys. rodaków). Jest taki dzień w kalendarzu, w którym Polacy pokazują, jacy są szczodrzy („Być w drużynie dobra”).

Na tej szczodrości skupił się Rafał Ziemkiewicz w „Rzeczpospolitej”. – Jerzy „Jurek” Owsiak jest w III RP świętością. Nie wolno mieć żadnych wątpliwości co do tego, że charytatywna akcja została upaństwowiona i zmieniona w państwowy propagandowy cyrk przypominający gierkowskie turnieje miast … Tymczasem z badań widać jasno, że rzucenie grosika kwestarzom Orkiestry jest dla większości odfajkowaniem tematu „dobroczynność” na cały rok. Myślę, że to jedna z głównych przyczyn sukcesu Owsiaka, że daje Polakom tanie rozgrzeszenie z tego, iż na co dzień mają wszelką działalność społeczną i dobroczynną gdzieś („Wielki rozgrzeszacz”).